Å, Norge6.10.2016

Het gaat altijd een beetje hetzelfde. Opeens is de dag er, neem ik de trein naar Schiphol, stap het vliegtuig in en luister fijne liedjes of lees een tijdschrift en dan opeens zijn er bergen en sneeuw en ruik ik de frisse lucht al ook al kan dat nog helemaal niet. Ik huil altijd zodra ik Noorwegen zie, meestal ook in de trein naar de stad en sowieso als ik Oslo S uitstap, op Jernbanetorget sta en de trams zie en Karl Johan en de tijger.

Å, hjem! denk ik dan. Thuis.



Een paar weken geleden at ik friet op een bankje in Utrecht. "Ik vertaal soms," vertelde ik de jongen die naast me zat. "Uit het Noors. Nee hoor, dat is niet zo moeilijk. Ja, Deens en Zweeds begrijp ik ook, dat is een beetje zoals Nederlands en Vlaams. Ja hoor, jij kan het ook leren" en vervolgens kreeg ik complimentjes over hoe knap dat wel niet is. "Is je Noors dan zo goed als je Engels? Beter?" en op complimentjes die dan volgen weet ik nog altijd niet hoe ik moet reageren.

Ik was 17 toen ik naar Noorwegen verhuisde, nu ben ik 27. Soms denk ik Noors, gewoon omdat het zo normaal is geworden dat ik het logisch vind. Soms praat ik hardop Noors en kijk in de spiegel, terwijl ik niks snap van het feit dat die woorden echt uit mijn mond komen, en dat het nog klopt en ik mezelf begrijp ook. Het is bizar, leven in twee talen, maar het is ook zo mooi.

Al die extra krantenartikelen,
die extra tv-programma's,
die series en films,
die mensen om online te volgen,
die fantastische blogs
en boeken,
die artiesten,
die politici
en die koning met z'n prachtwoorden en tranen.

Zoveel extra fijns dat ik zo graag zou delen, waarover ik wil kletsen met mijn lievelingsmensen en waar ik zo graag grapjes over zou horen als ik in de rij voor de kassa sta.

Afgelopen zaterdag zat ik in de Jeruzalemkerk in Amsterdam, waar een van mijn favoriete Noren speelde. Het was zo mooi, hij speelde een Noors liedje ook en telde soms en to tre fire en zei tusen hjertelig takk en ik kreeg kippenvel en slikte tranen weg en toen hij House by the sea zong lukte het me net niet niet te huilen, maar dat is oké. Opeens waren er zoveel mensen die ik graag bij me had gehad, zoveel mensen met wie ik altijd Moddi luisterde en meezong en speelde en terwijl zij allemaal minstens 1298 km verderop waren keek ik wel om me heen en zag andere fijne mensen. Nederlandse vrienden en vriendinnen, die ik nooit (bewust) aan Moddi geïntroduceerd heb en waarvan ik niet eens wist dat ze zouden gaan, maar ze waren er en ze genoten en ik ook.

Vandaag zong ik Den Svenska Björnstammen mee en keek Skam en Line dater Norge en deze geniale reclame daarvoor, en toen werd het allemaal even te veel. Toen besefte ik dat ik weer in die trein naar Schiphol moet, de bergen en sneeuw moet zien, nog een laatste keer naar mijn lievelingscafeetje voor het in december sluit en gewoon, gewoon weer Noorwegen.

Dus toen boekte ik en nu tel ik af.
Å, Norge - jeg kommer hjem.

Het Noorden6.2.2016

Ik was in Noorwegen en ik tolkte,


wandelde,


en wandelde nog (veel) meer.

En opeens was het dinsdag. Na twee weken Noord-Noorwegen was ik opeens in Oslo, dat was niet het plan en veel te vroeg dacht ik, maar ik was in Oslo. Iedereen die ik wilde zien zag ik, alles wat ik wilde doen deed ik en alles wat ik wilde eten at ik. Ik sliep op mijn oude kamer, wist precies welke tram of bus ik moest nemen en hoe ik moest lopen en eigenlijk was alles als eerst, maar dan fijner. Ik was in paniek en moest huilen, knuffelde mensen tot blauwe plekken aan toe en zag zo gigantisch op tegen woensdag, naar het vliegveld moeten, terug naar Nederland gaan.

Maar toen was het dinsdag, ik wandelde naar Hanne.

Voorbij de school waar ik tijdens een rommelmarkt de helft van mijn (voormalige) interieur verzamelde, over het gras waar ik heb staan springen van blijdschap nadat ik hem voor het eerst weer kuste, langs het park waar ik ging picknicken met een jongen die ik nooit meer zag (met wie ik wel radslagen ging maken), over het stukje stoep waar ik ooit keihard uitgleed, langs de bushalte waar ik de bus vaker miste dan haalde en het stomme heuveltje omhoog wat ik al zo vaak omhoog liep. Ik huilde niet, glimlachte alleen maar en genoot van Oslo, de stilte, de frisse lucht.

Ik huilde ook niet toen ik mijn spullen inpakte, niet toen ik de trap afliep, niet in de tram naar het station of in de trein naar het vliegveld, niet in het vliegtuig. Gewoon: niet. En dat kwam nog wel onverwachter dan de vier dagen Oslo op zich.

Maar oh, wat ben ik blij om deze woorden te typen. Dat het goed is. Het is goed. Nederland is thuis en Oslo is thuis, maar nu weer even niet. Over een paar maanden is alles gewoon hetzelfde. Dan zie ik iedereen en doe alles wat ik wil en is Oslo gewoon een paar dagen thuis. Thuis, maar niet thuis.

Bergen, bubbels en brood met kaas en paprika en komkommer en tomaat 17.3.2015

Het is begin maart en ik word wakker van fluitende vogels en de zon die langzaam door het gehaakte gordijntje wat voor het raam naast mijn bed hangt naar binnen gluurt. Ik hoor geen tram en geen schreeuwende kindjes op het schoolplein, ik hoef geen froyo te verkopen en er zijn geen irritante huisgenoten in de buurt. Wel hoor ik geren en gelach in de gang boven de mijne, een skateboard wat van de ene naar de andere kamer rolt en spetters in een douche of twee, drie.

Bijna acht jaar geleden verhuisde ik naar Noorwegen. 17 was ik, net klaar met de middelbare school en niet op heel veel plekken geweest. Ik dacht veel te weten, maar dat viel eigenlijk wel mee. Op de boot van Hirtshals naar Bergen zag ik voor het eerste latte art in papa's cappuccino en toen we van Bergen naar Stavanger reden zag ik voor het eerst fjorden. Ik weet niet meer wat ik daar precies van vond, maar ik weet nog heel goed hoe moeilijk en fijn en fantastisch mijn 9 maanden in Noorwegen waren. Ik woonde in een bubbel met 97 andere leerlingen, allemaal van mijn leeftijd en allemaal bezig met dingen die ze het leukst vonden. Surfen, schrijven, fotograferen, huizen ontwerpen, muffins bakken, muziek maken. Toen we op 11 mei 2008 nog één keer met z'n allen ons schoollied zongen, ik iedereen nog even knuffelde en toen weer bij papa en mama in de auto stapte om dit keer naar Kristiansand te rijden en vanuit daar de boot naar Kiel te nemen en weer in Nederland te wonen en nooit meer zo fijn 9 maanden lang met allemaal leuke mensen waarmee ik niet per se zoveel gemeen had maar nu in elk geval één fantastisch ding, kon ik alleen maar huilen. Huilen van geluk, vooral.

Maar toen was het 2 maart 2015 en na drie uren bergen en sneeuw en fjorden vanuit de trein, stapte ik gewoon zo'n folkehøgskole-bubbel binnen. Heel bewust, van buitenaf, maar toch naar binnen.



De gangen zijn lang, elke deur beplakt met een tekening (of twee) die moet laten zien wie er woont en op ongeveer de helft hangen ook lintjes met uitspraken als "hunk van het jaar", "mooiste dialect van het jaar" en "pechvogel van het jaar". Er is veel hout, er staan veel planten, veel gitaren en skateboards en snowboards en ski's en schaatsen, iedereen heeft minstens drie paar jassen en nog veel meer mutsen en petten en de jongens lopen in korte broek omdat het echt heel warm is binnen.

Om kwart voor 8 wordt er ontbeten, om half 9 liggen de telefoons in een kastje buiten de deur waar dan de ochtendbijeenkomst plaatsvindt en de namen worden omgeroepen. Iedereen is er. Er wordt weer verzameld, iedereen lacht en kletst en luistert, om 11 uur is er lunch en dan pakt de helft backpacks in, met helm en stokken en tent eraan, zelf winddichte jacks aan en de meest fancy langlauflatten-én-ski's-én-snowboard-in-één in de hand. Klaar voor een paar dagen in de bergen, terwijl de andere helft dichter bij huis blijft en snowboardt en skiet en jogaat en muffins bakt. Om kwart over 3 is de helft weer terug en wordt er middag gegeten, om vervolgens te zingen en gitaar te spelen en nog meer te kletsen en te luisteren en te leren en om half 8 nog eens brood te eten.

Ik interview en maak foto's en observeer, en typ 's avonds in mijn bed tot midden in de nacht alles uit. Twee dagen lang draai ik mee in de bubbel. De eerste avond moet ik huilen van geluk; de bubbel bestaat nog, ook al is het niet de mijne. De tweede avond omdat ik zo blij ben dat folkehøgskole bestaat en dat wij als buitenlanders mee mogen doen, als we willen. En nu, telkens als ik (nog) meer tevreden raak over mijn reportage (!), ben ik blij en trots en altijd ook nog even traantjes weg aan het pinken. Omdat ik twee prachtmensen mocht volgen die serieus alles uit hun jaar halen, omdat folkehøgskole bestaat, omdat ik het zelf mee heb mogen maken en omdat ik er nog over mag schrijven ook. En omdat reportages maken het leukste is wat er is.

Vooral als het gaat over over mensen die dromen uit laten komen.