S.21.02.2018

jouw hand in de mijne en jouw
mond in mijn nek
en een sjaal eromheen de volgende dag
omdat ik me even weer 16 voel

tot ik ga en jij
veel
verder
weg
en we moeten wachten - niemand weet hoe lang - tot

jouw hand in de mijne en jouw
mond in mijn nek
en een sjaal eromheen de volgende dag
omdat ik me even weer 16 voel.

De Viking18.10.2015

Soms wil ik 'Ik mis je' smsen, maar kun je iemand die je dagelijks (een beetje) spreekt wel missen? Iemand met wie je soms nog gewoon 3 uur FaceTimet zonder door te hebben hoe vlug de tijd gaat?

Het is april en op de dag dat ik mijn kamer opzeg en een enkeltje Amsterdam boek ontmoet ik hem.

We kletsen (mid)dagen, avonden, nachten aan een stuk, ik zit 8 uur in de trein zenuwachtig te zijn en die avond vertelt hij iets over pinguïns en kust me dan. Drie dagen kletsen, lachen, eten, dansen, drinken we samen en dan moet ik weer weg, maar twee donderdagen later is hij bij mij en kletsen, lachen, eten, dansen, drinken (en huilen) we meer.

Hij laat me een wc met drumstel zien, onze filmsmaak is zo verschillend dat we maar geen film kijken, we scheppen midden in de nacht snoepjes, maken ijsjes, barbecueën op zijn dakterras, ik val in slaap op zijn dakterras, hij valt in slaap terwijl ik vertaal, we drinken alleen maar rare biertjes (met mooie etiketten), ik neem hem mee naar al mijn lievelingsplekjes, we eten kroketten, hij mist de trein helaas net niet, ik doe zijn was en youtube hoe je boxers en overhemden opvouwt, hij is serieus verbaasd dat ik zijn was heb gedaan en neemt de volgende dag giga (!) zonnebloemen voor me mee, hij doet al zijn lavalampen aan voordat hij naar zijn werk gaat (en ik nog slaap), hij maalt koffiebonen, ik bak broodjes, hij bakt (gruwelijk lekkere) kokostaart, ik stuur hem een schoenendoos vol kadootjes, we FaceTimen met ieder ons stuk taart in elk onze eigen stad op zijn verjaardag en of we nu twee of drie of vier of vijf dagen samen zijn, ik ben hem geen seconde moe.

Toen zagen we elkaar een maand niet.



Een maand en een paar dagen later is het zondag, we eten pizza in het park en moeten dan toch naar binnen omdat er echt te veel meeuwen boven ons cirkelen. Het is niet als eerst, ik ben bang en in de war en erger me opeens aan alles. Ik moet weten of die 1300 kilometer 0 gaat worden of niet en opeens is zijn vastberadenheid weg en is het uit. Ik huil en huil en huil en huil en huil en hij neemt vrij van zijn werk, we gaan naar het strand en gooien confetti in het rond, maken bloemenkransjes en lachen als nooit te voren. De selfie die we dan maken is mijn lievelings van ons samen.

Nu is het net zo lang uit als het officieel aan was, maar in die tussentijd zag ik hem net zo vaak als gedurende die eerste helft. We knuffelen nog gewoon, kletsen nog gewoon, lachen nog gewoon, bouwen nog gewoon tenten van beddenlakens, delen nog gewoon pizza, sturen nog gewoon elke dag onze RfT naar elkaar en bellen als we zenuwachtig of verdrietig of heel blij zijn.

Het is fijn, het is goed zo en eigenlijk kon het niet beter, maar dan nog is dát smsen wel raar, toch?

Hij is leuk, want hij19.5.2015

stuurt smsjes die niet op mijn scherm passen
zegt sorry als het een halve dag (of langer) duurt voor hij antwoordt
heeft meisjesvrienden
vertelde zijn beste vrienden (nu al) over me
kijkt voetbal
skiet
geeft themafeestjes
smst ook als ik nog niet reageerde, maar me toch alweer iets wilde vertellen
steekt kaarsjes aan als ik kom eten
houdt van drop
houdt van eten
houdt van bier
sorteert z'n bestek in de vaatwasser (mes bij mes, vork bij vork, lepel bij lepel)
smst dat hij wil FaceTimen omdat hij zoveel te vertellen heeft
neemt een dag vrij zodat hij langer bij me kan zijn
FaceTimet om z'n lavalampen te laten zien "want ze zijn zo mooi nu"
snapt mijn grapjes (meestal)
heeft spelletjes
heeft planten
heeft een heel-veel-delige encyclopedie
heeft een goede muzieksmaak
en een heel mooi uitzicht, maar dat is misschien niet zo belangrijk. Of misschien stiekem toch wel.

Beetje jammer alleen dat dat uitzicht over (bijna) een maand 837 km verderop is.

Ping pong4.5.2015

Het is zaterdagavond en ik wandel richting bushalte. Voorbij tulpen die in mijn ogen niet meer verkocht kunnen worden, voorbij bloeiende bomen, voorbij voetballende jongetjes en een lege minigolfbaan, voorbij een jongen en meisje die hand in hand lopen en net niet kussen en mijn hand gaat mijn jaszak in - vist m'n telefoon eruit - ik kijk op het schermpje - 0 berichten - zet 4G heel even aan - nog altijd 0 berichten - open zijn bericht - "03:35 gelezen" - het staat er echt - en zestien uur later nog altijd geen antwoord.

Twee weken geleden zei ik mijn kamer op, boekte een enkeltje Amsterdam en Tinder-matchte met een jongen die door Oslo reed. Bam.

In de bus word ik verwelkomd met een knuffel van een van de fijnste Noorse meisjes, die kletst en lacht en ervoor zorgt dat ik niet elke vijf seconden mijn telefoon check. Van de bushalte wandelen we van de stad weg, richting grote huizen en een geel huis waar een tafel met beerpong-glazen opgesteld staat, waar wodka-shots wachten voor diegenen die een vriend(in) mee hebben genomen, waar vrienden van vrienden van vrienden zijn en iedereen kletst en lacht en een plastic zak met eigen bier of cider of wijn heeft. Waar dansmuziek speelt, maar nauwelijks gedanst wordt omdat we te druk zijn met ping pong, kletsen, lachen, popcorn eten, Noorse Nibbits van onze vingers eten.

Er is een jongen met een bijna net zo'n gekke r als ik. Hij lacht en ik lach en
"Waar kom je eigenlijk vandaan?"
- "Uit [vergeten], net buiten Stavanger"
"Ah, ik woonde in Stavanger! En volgende week ga ik voor het eerst in vijf jaar eindelijk terug!"
- "Wat leuk! Ga je iets speciaals doen daar?"

En ik kon alleen maar glimlachen en grijnzen en nog eens mijn telefoon checken en niks, maar Hanne trok me nog eens over de streep, zei dat ik het gewoon maar moest zeggen, dus ik zei het. "Ik ga langs bij m'n Tinder-match." - Toen grijnsden we alle drie, hij en ik high fiveden, we namen de bus terug, ik liep voorbij de tulpen die nog altijd buiten stonden (ook al was de winkel ondertussen gesloten), checkte m'n telefoon nog eens, niks, ging slapen en sliep en sliep en sliep en werd wakker van mijn stapel boeken die omviel omdat de telefoon bovenop trilde.

Bam.

Hij en ik en helemaal niks meer10.12.2014

- Hoeveel mensen heb je gekust na mij?, vraagt hij midden in het park tussen de herfstblaadjes, tussen mensen die ons gesprek heel weinig lijkt te boeien en tussen duiven die veel te druk op zoek naar kruimels zijn, terwijl hij van zijn linkervoet naar zijn rechtervoet wiebelt en terug en me vooral niet aankijkt. - Twee, zeg ik. - En hoe vaak heb je je haar geknipt? - Eén keer maar.

Een paar jaar eerder was het ook winter. Het was kouder en witter en (nog) minder lang licht en ik had goedkope schoenen van de Scapino, gevuld met iets wat warm zou moeten houden wel, maar zonder zijn hand in de mijne was het allemaal veel lastiger geweest. Zonder hem was ik de berg afgerold toen ik uitgleed. Zonder hem had ik veel minder chocomel gedronken, minder kaneelbroodjes gegeten, minder chocoladetaart ook. Zonder hem had ik nooit zoveel films gekeken, nooit zoveel gelachen, nooit zoveel gesnowboard, nooit zoveel gekletst. Zonder hem had ik het gewoon nooit zo fijn gehad en dus bleven we bellen en Whatsappen en brieven schrijven met kusjes erop (de mijne) en ezelsoren (de zijne) en op bezoek gaan en telkens weer zijn hand in de mijne en mijn mond op de zijne en ons gelach door elkaar.

We vlogen en knuffelden en huilden en genoten,
het was een bubbel. Hij en ik, alleen hij en ik, die paar dagen. Elke keer weer.

Soms gingen we naar de bioscoop of het theater of eten in een restaurant, maar meestal in een hoekje dan. Soms zaten we in het park en soms waren we op een feestje, dansten de hele nacht lang, maar meestal was het hij en ik op de bank op bed in bed naast bed op de grond in de keuken in het bos aan het meer in de bergen. Op een paar vierkante meter of juist in de hele wereld, maar dan wel met de dichtstbijzijnde buurman ver weg. Bubbel bubbel bubbel bubbel.

Een paar jaar later en één nacht slapen is de afstand plots niet langer een vlucht en treinrit, maar twee tramstops tussen hem en mij. Zelfs op maandagochtend kan ik hem zien, voor we allebei moeten gaan werken. Ik tik op mijn eitje en hij perst sinaasappels, in zijn pauze brengt hij me een flesje en een kus en later die middag staan we in het park tussen de herfstblaadjes en mensen en duiven. We wonen in dezelfde stad en niet langer in de bubbel, concludeer ik daar. Want zoals wel vaker met bubbels waarvan het sop niet heel vers meer is, knapt hij toch wel zomaar ineens.

Nog altijd heb ik twee jongens na je gekust, maar mijn haar nu ook een extra keer geknipt en ik denk dat er ondertussen meer plukken zijn die je niet dan die je wel hebt aangeraakt.

Gisteren kwam ik je per ongeluk tegen in de tram.
Ik kwam je per ongeluk tegen in de tram en het deed me eigenlijk vrij weinig.

We lachtten en ik hoop dat jij ook vindt dat het goed geweest is zo, want dat is het wel. Vind ik.

Oslopgesloten5.11.14

Drie maanden (werkend) in Oslo en geen dag buiten de stadsgrenzen. Gelukkig is er het fjord, het bos, de bergen, de meren, de rivier. Gelukkig is Oslo mooi. Gelukkig verschillen de wijken genoeg om middagjes te kunnen doen alsof je ergens anders ben en gelukkig is er een gratis Ikea-bus die daadwerkelijk met je de stad uitrijdt (zonder dat het je een cent kost). Gelukkig voelt het niet als opgesloten, maar eigenlijk ben ik dat wel een beetje. Opgesloten in Oslo, opgeslokt door Oslo.

Het voordeel: na 92 hele dagen in één en dezelfde stad heb ik ondertussen wel meer dan de helft van de wijken heb gezien en dus overal een beetje herinneringen gekweekt. Hurra.



1. Rodeløkka.
Het is een zaterdagochtend die begint met muesli-ontbijt met heel (!) veel fruit en eindigt met drie kokosbollen in een doosje. Eén gewone, twee met dropsmaak. Ik had haar niet eerder ontmoet, maar we kletsen en lachen en maken grapjes, om na dat kleine uur en grote ontbijt te besluiten nog even door de mooiste tuin te wandelen. Appels aan de bomen en gras tussen onze tenen.

2. Grünerløkka.
Het regent, maar dat maakt niet uit wanneer ik voor het eerst in mijn blauw-met-roze regenlaarzen rondhuppel en ren en dans zonder ook maar één natte teen te krijgen. Ik spring in een plas zoals ik als 5-jarige altijd deed als het regende en vergeet in mijn enthousiasme dat hij die in gewone schoenen naast me loopt niet zo blij wordt van de spetters. Sorry. We drinken thee en warmen op en blazen rookwolkjes van de kou als we weer buiten zijn (en ik spring weer in wat plassen).

3. Gamlebyen.
Ik loop van mijn twintigste hospiteermiddag terug naar de tramhalte, voorbij mooie huizen en mosterdgeel Volkswagen-busje, met een goed gevoel ook wel. (Ik kreeg de kamer niet.)



4. Sagene.
Onder de grootste steen in de tuin achter het (licht)gele hek ligt de sleutel van het huis waar ik geen eigen sleutel van heb, en ook niet echt woon, maar wel "zolang als het nodig is" de bank mijn bank mag noemen. Ik val bijna elke avond in slaap naast de kat des huizes, ontbijt nooit alleen en heb elke avond wel iemand om mee te kletsen of film te kijken op die bank. Zonder het liefste Noorse meisje had ik die maand dat ik geen eigen kamer had al mijn spaargeld er doorheen moeten jassen (ofzo). Zonder haar stelt Oslo sowieso een stuk minder voor.

5. Majorstua.
Toen de grootste spin die ik ooit zag door mijn kamer huppelde smste ik hem meteen, die binnen een seconde reageerde en me geruststelde (voor zover dat ging). Dus we spreken af. We frisbeegolven, ik blijk een natuurtalent en val bovendien in de modder, waardoor de buschauffeur ons niet graag meer heeft en we het Koreaanse restaurant niet binnen durven. Pizza kan wel. We kletsen en lachen en eten onze pizza's pas als ze al afgekoeld zijn en mijn hoofd eindigt op zijn schouder en zijn hand in de mijne en hij neemt de metro en ik de bus en we zien elkaar nooit meer.

6. St. Hanshaugen.
Mooie huizen, mooie winkels, mooie planten, wietplanten in de struiken (en niemand die eraan komt), bergaf op de fiets zodat je niet genoeg versnellingen hebt en barbecueën en Zweedse puzzels oplossen en rondjes door het park lopen omdat we de uitgang niet kunnen vinden.

7. Frogner.
- Stiller dan hier op een doordeweekse avond in de zomer wordt het zeker niet? vraagt vrolijke zij met haar krulletjes die bij me op bezoek is. - Ik denk het niet, nee. Dus we lopen midden op de straat, gaan op het kruispunt zitten en kijken de weg naar beneden af over het fjord, langs de mooiste huizen in pastelkleuren en met torentjes en achter elke deur een binnenplaats verstopt, waarvan ik het merendeel nooit zal zien. Bijna elf uur en het is nog licht. We proosten met flesjes water op de zomer, op Oslo, op elkaar, op het leven.

8. Torshov.
We kopen de laatste barbecue bij onze supermarkt, een party-uitvoering omdat de rest al weken uitverkocht schijnt te zijn. De zomer is plots terug, al zijn wij de enige die nog barbecueën in Torshovparken. We filmen radslagen in slow motion met Huisgenoots nieuwe iPhone, ik ga scheef en hij valt op zijn kont en pas wanneer de zon helemaal weg is, het zelfs onder het dekentje te koud is en onze aardbeien + marshmallows + chocola opgegeten zijn, zeggen we de zomer gedag.



9. Bislett.
Op de hoek bij de speeltuin, tegenover het balkon met in de WK-tijd een oranje vlag en heuse knuffel-leeuw, zeggen we Doei en Misschien wel tot snel, of niet? - Ja, tot snel. Hij lacht en ik ook en terwijl de kindjes om ons heen rennen vergeet ik de rest van de wereld even in de langste / fijnste / gezelligste / meest onverwachte / beste knuffel van de zomer. Van het jaar. Van Oslo.

10. Kampen.
Bezoek brengt me altijd naar stukje Oslo die ik niet eerder zag, zoals Kampen op een zonnige woensdagmiddag die plots verrast werd door stortregen. De houten huisjes bestaan in alle mogelijke kleuren en aangezien zelfs de daken geverfd zijn dacht ik alleen maar: Reykjavík! Reykjavík! Reykjavík! Dat is het niet, maar toch.

11. Bjølsen.
Eén middag in het studentenwijkje, incl. eten en wijn en appelflappen.

12. Tøyen.
In plaats van wijn drinken in zijn tuin wandelen we door de botanische tuin en kletsen alsof we elkaar al jaren kennen, maar het tegendeel is waar. De planten in de enorme kassen zijn prachtig en de vlinders in de vlindertuin misschien nog wel mooier, maar we slaan alles over en drinken liever koffie en kletsen meer en wandelen door de hele stad om op de hoek bij de speeltuin, tegenover het balkon met in de WK-tijd een oranje vlag en heuse knuffel-leeuw zeggen we Doei en Misschien wel tot snel, of niet? - Ja, tot snel.

13. Vika.
- Hier is de catwalk van Oslo, hier gaat het erom hoe je eruit ziet, wordt me verteld. Ik kijk om me heen en lach omdat het ene na het andere meisje halfstruikelend op veel te hoge hakken (en in té korte rokjes) voorbij komt. Eens en waarschijnlijk niet zo vaak meer.

14. Grønland.
Groenland, waar meer kleuren en culturen en talen bij elkaar komen dan in de rest van Oslo bij elkaar. Elke keer als ik de tram naar Brugata neem en de weg oversteek om de Grønland-ghetto in te slenteren voel ik me soortvan thuis. Grønland is alles wat ik soms aan Brussel mis: goedkope groente en fruit, (heerlijk) gek eten, mensen die je aankijken (maar je nooit lastig vallen, het blijft Noorwegen) en de fijnste feestjes en concerten. Åh, Grønland. Grønland kleurt de stad.



15. Ila.
Het beste geheim van Oslo zit op de hoek van Kingos gate, als je het mij vraagt. Hier eet je de beste humus en falafel van de hele stad (ja, beter dan in Grønland) terwijl je denkt in een tienerkamer beland te zijn, met een paar eerste planten, gekleurde lichtjes en ontelbaar veel uitgeknipte stukjes tijdschrift en quotes op de muren. Hier speel ik tafelvoetbal en kom ik elke week terug.

16. Akerbrygge.
- Hier is de verlengde catwalk van Oslo. Hier moet je ook enorm op je uiterlijk letten, vooral als je uit wil gaan of fancy vis wil eten, vervolgt mijn gids zijn verhaal. Ik negeer Akerbrygge altijd, op het uiterste puntje met misschien wel het mooiste stukje stadsstrand en het moderne museum na. Het interessante wat ik hoor is het feit dat de hele straat vloerverwarming heeft (!) en het mooiste wat ik zie een stukje kleurrijke graffiti tussen alle grijze, hoge, spiegelachtige gebouwen. Het beste wat we die middag doen? Akerbrygge weer verlaten.

17. Ekeberg.
Terwijl we hartje zomer in de museumwinkel van Nasjonalgalleriet staan en Noorderlicht-kaarten bekijken vraagt ze me semi-serieus of we die vannacht misschien ook kunnen zien. - Zullen we zo even naar de toeristeninfo gaan om te checken hoe laat de show begint? Ik lach en zeg dat ik haar in elk geval het mooiste uitzicht van Oslo kan laten zien, wat ik zelf ooit op een andere ansichtkaart zag. Maar mijn normaal zo betrouwbare GPS laat me dit keer grandioos in de steek, want op de snelweg kun je niet wandelen en steile bergen klim je niet zomaar op. We lopen achter elkaar langs de snelweg, bijna een uur om een bushalte te vinden die ons toch naar het uitzicht brengt. Utsikten blijkt echter de foute halte, maar gelukkig worden we op tijd gewaarschuwd en zien het dus toch. Het uitzicht. - Maar ik had liever het Noorderlicht gezien, hoor.

18. Fagerborg.
Zeven weken woonde ik in een kamer die niet van mij was, om vervolgens twee weken op een appartementje te passen wat óók niet van mij is, maar wel een beetje zo voelde. Ik huppel in mijn blote kont van de douche naar m'n kleding die op bed liggen en bak eitjes in mijn onderbroek.



Oslo is nog altijd mijn lievelings, maar het is even een beetje te veel. Daarom neem ik over 24 uur een vliegtuig om de komende dagen even niet langer aan Torshov of Bislett of Grünerløkka te denken, maar aan Nørrebro en Vesterbro, aan Køben en Skåne, aan nieuwe plekken nieuwe dingen nieuwe herinneringen. En hopelijk een beetje aan Oslo, zodat ik zin heb om weer terug te gaan.