Nu en straks en morgen en later3.11.2015

Vanochtend stond er nog twee dagen per week KANTOOR in mijn agenda, met een roze streep eronder. Die heb ik vanavond allemaal doorgekrast en nu zijn mijn enige plannen voor de rest van de maand brood bakken en naar Amsterdam gaan en samen eten en fika en frietjes eten en een vliegtuig naar Stockholm om mijn lievelingsband te zien.

Er is geen geld meer en
ik schreef vandaag mijn laatste tips, morgen hoeft het niet meer en volgende week ook niet.

Natuurlijk was het te mooi om te denken dat alles wel meteen goed zou komen, natuurlijk doet het dat niet, natuurlijk moet ik eerst nog meer sollicitatiebrieven schrijven en natuurlijk kan ik gewoon weer op een doordeweekse avond laat naar bed en geen wekker zetten, want morgenvroeg hoef ik niet om half acht op de fiets te zitten om een bomvolle trein richting Amstel te halen en over te stappen op de metro en de hele dag te typen typen typen. Natuurlijk niet.

En natuurlijk weet ik dat alles goed komt, dat doet het altijd, maar natuurlijk nu nog niet ook al noemde ik Utrecht al een paar keer thuis, maar dat is het natuurlijk nog niet. Natuurlijk weet ik nog niet wat thuis is, natuurlijk huil ik nog bijna elke dag maar natuurlijk niet meer écht elke dag en natuurlijk smsen we nog en als ik kon zou ik nu terug naar Oslo verhuizen ja, natuurlijk.

Maar nu is stom en straks vast iets beter en morgen en later wordt gewoon oké,
vind ik. Toch? Ja, natuurlijk.

Van die dagen15.12.2014

Het gaat niet zo goed de laatste tijd. Of eigenlijk gaat het juist beter de laatste tijd en heb ik het zoveel fijner nu sinds ik terug ben in Oslo dan ervoor, maar dat zijn alleen de secondes dat ik vrij ben. Mijn werk is namelijk langzaam killing me en ik geef het eindelijk toe. Het is kut, het is tijdverspilling. En ook, zoals de 25+'ers onder jullie met diploma van een studie "die wel leuk was maar eigenlijk niet nuttig" vast begrijpen: het is een baan. Het is geld. Het is overleven.

Maar moet ik zo overleven dan, wachtend op klanten terwijl ik naar buiten staar en de hele wereld aan me voorbij zie gaan? Ik heb een bachelor Scandinavistiek / linguïstiek die ik afsloot met een 8,5 voor mijn scriptie en 9 voor mijn mondeling Noors. Ik publiceerde in een tijdschrift voor ik überhaupt aan mijn master journalistiek begon en ook die rondde ik succesvol af, met o.a. een 10 (oké, een 19 in Vlaamse termen) voor mijn stage. - Een half jaar nadat ik die scriptie inleverde verkoop ik yoghurtijs. Of eigenlijk lees ik vooral boeken of tijdschriften waarin ik graag mijn eigen woorden zou zien staan. Soms schrijf ik brieven of halve columns, maar meestal voel ik me zo mislukt dat ik naar buiten staar en me nog stommer voel.

De boeken die ik lees (voor wie Noors kan, allemaal aanraders: Heidi Furre - 'Parissyndromet', Linn Strømsborg - 'Furuset', Cecilie Aurstad - 'Bare Ukedager', Ola Innset - 'Lisboa') zijn geschreven door mensen die niet (veel) ouder zijn dan ik en mijn oud-klasgenoten werken plots echt als freelance journalist (die daadwerkelijk opdrachten krijgt) of journalist met contract zelfs, in uitgeverijen, als leraar op echte scholen, als beëdigd vertaler, bij de meest hilarische nieuwswebsite/app (waar ik wel een ereplekje kreeg, zo lief) en ga zo maar door. Soms zelfs zonder die kutscriptie geschreven te hebben, zonder al hun opdrachten vóór (of in elk geval óp) de deadline ingeleverd te hebben en (heel) soms zelfs nog altijd vol spel- en grammaticafouten.

HOE DAN? WAAROM DAN?*

Ik wil (ook) schrijven, ik wil kinderboeken vertalen, ik wil naar Spitsbergen en daar de allercoolste (ha) reportage over maken, ik wil mijn Seoul-verhalen publiceren, ik wil een boek schrijven, ik wil Nederlands geven en Noors geven, ik wil fotograferen, ik wil tekenen, ik wil films ondertitelen, ik wil onderzoeken waarom dialecten in Noorwegen wel werken en in Nederland niet, ik wil de allertofste Oslo-reisgids schrijven en een (Noorstalige) Nederland-gids. Ik wil nog wel meer, maar niks liever dan geld verdienen met iets waarvan ik écht geniet. Froyo is lekker hoor, maar hallo.


* Sorry, dat is mijn "ik wil ooooooook"-jaloerse ik, over het algemeen ben ik heel trots en blij enzo, op alles en iedereen. En ik weet dat mensen het menen als ze schrijven dat mijn columns de allerleukste zijn en dat ik mijn reisdagboeken uit zou moeten geven ("omdat er nergens leukere tips te vinden zijn"), maar hoe dan? Waar dan? Geef me een baan / heel toffe freelance-opdracht dan?

Pauze26.10.2014

Voor de tweede avond op rij ben ik alleen thuis en misschien is dat wel fijn na wederom een hele dag werken, maar ik heb het idee dat ik non-stop afgezonderd tussen vier muren zit terwijl iedereen en alles daarbuiten leeft. En dat ik stilsta.

Het voordeel van huisgenoten is dat ze je onbewust dwingen sociaal te zijn of in elk geval geen complete avond op je luie gat te zitten. Ik zie dat ze er zijn geweest, overdag. De vaatwasser is klaar en op de wekelijkse schoonmaaklijst is de naam van deze week afgevinkt (maar het ruikt niet echt naar bloemetjes). Ik douche, ik huil vaak automatisch in de douche en ik doe een dansje omdat ik anders nooit meer dansjes doe. Ik ruim de vaatwasser leeg, was de restjes op het aanrecht af, ruim alles op en hang een schone handdoek neer, zodat ik ook mijn spoor heb achtergelaten.

Ik slaap, word wakker, eet ontbijt, ga weer werken, eet en bankhang en ga weer slapen. Dagen kunnen nog zo lang zijn na half 8, maar de laatste tijd verdwijnen ze in sluimerstand zodra ik de deur van de yoghurtijsbar achter me dichtdoe. Het vuilnis weggooi. Uitklok op de wc, altijd op de wc. De tram neem. Eet. Uitzendinggemist kijk. Slaap. Soms schrijf ik een brief of een artikel, soms Skype ik een beetje. Heel soms doe ik iets echt gezelligs met andere mensen, maar over het algemeen ben ik alleen en is het eerstvolgende gezellige op een paar dagen afstand. Dat is oké, maar bij elke wens die ik mag doen wens ik dat vrienden maken een beetje makkelijker gaat zijn.

Maar ik ben blij en gelukkig en trots op mezelf. Blij dat ik werk heb, gelukkig met in Oslo zijn en wonen en proberen een fijn leven te hebben, trots dat ik het überhaupt probeer en heel erg trots op het feit dat ik werk heb. En dat ik me niet achter de vaatwasser in een restaurant hoef te verstoppen of pakjes bij elkaar moet verzamelen in een magazijn, zoals de meeste buitenlandse werknemers hier (zelfs als ze Noors kunnen!) moeten doen. Ik denk dat het wel goed komt.

Ik denk dat ik even pauze moet nemen van mijn altijd best sociale leven. Even een stap terug doen, even niet "minstens één leuk iets per dag doen", maar één leuk ding per week en dan twee en drie en zo verder. Even stil blijven staan, mezelf even tijd gunnen, eventjes pauze.

Even hopen dat het dan wel komt.

(Maar ik las dat je je doelen neer moet schrijven om ze te bereiken, dus bij deze:
1. Een groter sociaal netwerk.
2. Mijn Noors meer als mij laten klinken en niet als een sprekend woordenboek.
3. Leuker, uitdagender, beter betaald werk vinden. Mét collega's.)

Go go go! (Onee, even pauze.)

Van die dingen die helpen20.10.2014

Onbekenden die (terug) glimlachen.

Een 40+ meneer die stiekem een snoepje in z'n mond steekt in de supermarkt, zonder door te hebben dat je het ziet - en dat hij dan "Sorry" zegt wanneer je hem voorbij loopt en glimlacht.

De nieuwste cd van Hello Saferide

en Den Svenska Björnstammen

en First Aid Kit.

Uitzendinggemist(, ook al heet het niet meer zo).

Zelfgemaakte havermoutballetjes, van havermout + poedersuiker + kakao + vloeibare boter (of kokosolie) in een kommetje roeren tot het plakt en dan door de kokossnippers rollen. En genieten.

IJslandse chocola met drop erin.

Filmpjes als deze.

Naar bed gaan als de avond voor de meeste mensen nog moet beginnen. Extra lang slapen.