Laten we hopen dat dit bij die eerste echte werkweken hoort25.2.2016

Het is koud en ik krijg het niet warm ook al kan de verwarming niet hoger en het volle pak yoghurt in mijn koelkast is al drie dagen over datum (maar smaakt gelukkig nog prima). Ik eet koekjes als avondeten, kan niet beginnen aan een reep chocolade zonder hem meteen compleet op te eten (en de volgende dag gewoon weer een nieuwe te kopen), mijn afwas staat er al dagen en mijn tandenborstel ertussen, want ik poets mijn tanden in de keuken en kook toch niet dus dat maakt niet veel uit. Ik huil ook niet, dus ik vind niet dat ik mag zeggen dat het niet zo goed gaat.

Soms klik ik rechtsboven in mijn computerscherm op de datum, 2016 is het, 27 word ik en iedereen woont samen en gaat trouwen en is zwanger en godzijdank heb ik een vaste baan en een loon wat uit 4 cijfers bestaat en dus geld voor postzegels en treinkaartjes en fatsoenlijke kadootjes (ipv een reep chocola als "proficiat, je bent een van mijn lievelings maar sorry, ik kan niet echt iets voor je kopen"), maar ik weet niet of ik volgende maand die baan nog heb en waar ik over twee maanden woon en wie de eerstvolgende is die ik kus en wat ik met Pasen ga doen of in de zomer of in de herfst als ik eigenlijk een fijne grote reis wil maken maar niet alleen.

's Ochtends blijf ik in bed liggen tot ik echt op moet staan omdat ik anders geen kleren aan kan doen en een boterham met vlokken eten en mijn tanden poetsen en snel deo en de trein halen. En mijn bed opmaken, dat doe ik godzijdank nog wel elke dag.

Dan wandel ik,
schrijf ik,
maak foto's van mijn voeten en bloemetjes die er op sommige plekken al zijn,
ontdek ik de wondere wereld van de Skype-smileys,
schrijf ik meer,
wandel ik weer terug naar het station
en terug naar huis
en terug naar de chaos.

Zo graag als ik eigenlijk thuis ben, zo graag ben ik nu weg. Ik snap het niet en ik wil het niet, maar het gaat maar door en door en door en ik FaceTime China (dat kan!) en elke ochtend staat er x bovenaan in mijn Whatsapp en ik verheug me op dingen, maar ik verheug me vooral op de dag dat ik mezelf gewoon weer leuk vind en niet slaap tot ik op móet en naar bed ga zodra ik thuis kom.

Samen, -116.1.2016

Mijn bed is te groot en elke avond praat ik een minuut of vijf tegen mezelf omdat er nog te veel is om te vertellen. Ik heb geen broers of zussen, heb nooit in een studentenhuis met gedeelde woonkamer gewoond en ook geen tweede thuis gevonden in een café of clubhuis, maar opeens is fijn een avond schrijven of film kijken of knippen en plakken of gewoon eens om half 9 in bed kruipen niet altijd meer genoeg. En het bed is altijd koud.

Ik heb weken niet gehuild. Mijn agenda staat tegenwoordig weer fijn vol en avondjes voor mezelf moet ik in mijn hoofd reserveren. Ik huilde een paar weken niet, niet als ik alleen was althans. Ik huilde toen ik op één dag afscheid moest nemen voor drie vrienden die elk naar een andere uithoek aan de andere kant van de wereld vertrokken, voor minstens een half jaar. Ik huilde toen ik doei moest zeggen na een zevende knuffel op het vliegveld en twee dagen vol geklets en gelach. En ik huilde gisteravond toen ik alleen op de bank zat, zomaar opeens, geen idee waarom.

Mijn agenda staat de komende weken enkel vol met heel erg leuke dingen, maar mijn bed is nog altijd te groot en ik heb nog altijd te veel te vertellen. Ik slaap en schrijf en eet en werk en lach en ga door, maar als ik mocht kiezen was het iets meer samen en iets minder alleen.

(Maarja)

Hoera!7.12.2015

Vorig weekend was ik in Stockholm. Voor het eerst in ruim drie maanden was ik ergens waar alles aan Oslo doet denken. Ergens waar je snoep kunt scheppen in de supermarkt, waar je Noors kunt praten, waar mensen zich niet met elkaar bemoeien, je door de winkelstraat kunt lopen zonder aangesproken te worden door 20+ verkoopmannetjes, waar kou niet vochtig maar gewoon fijn is, waar de huizen pastelkleuren hebben of van hout zijn, waar je niet alleen kaneelbroodjes maar óók kardemomme- en saffraanbroodjes kunt kopen.

Ik dacht dat ik Zweden niet zo fijn vond, maar toen ik na een weekend fijne huisjes, mooie mensen, Scandinavische klanken en een concert van een lievelingsband weer op het vliegveld zat, natuurlijk met (meer dan) een halve kilo schepsnoep, huilde ik alleen maar en vertelde iedereen die het horen wilde dat ik gewoon in Stockholm wilde blijven. Of in elk geval niet terug naar Nederland.

Zondag was stom, maandag was beter en sinds dinsdag is alles opeens best oké.

Nu verheug ik me zelfs om terug te gaan naar Utrecht (na een weekend bos en kadootjes met papa en mama), op morgenvroeg om 6 uur opstaan om te gaan werken (!), op de halve chocolade letter die nog op me wacht en zelfs op best veel dingen vóórdat ik in januari weer naar Scandinavië vlieg. En aangezien dat al drie maanden de dag is waar ik naar aftelde, vind ik dat best goed nieuws.

Hoera!

Van die dingen die helpen20.10.2014

Onbekenden die (terug) glimlachen.

Een 40+ meneer die stiekem een snoepje in z'n mond steekt in de supermarkt, zonder door te hebben dat je het ziet - en dat hij dan "Sorry" zegt wanneer je hem voorbij loopt en glimlacht.

De nieuwste cd van Hello Saferide

en Den Svenska Björnstammen

en First Aid Kit.

Uitzendinggemist(, ook al heet het niet meer zo).

Zelfgemaakte havermoutballetjes, van havermout + poedersuiker + kakao + vloeibare boter (of kokosolie) in een kommetje roeren tot het plakt en dan door de kokossnippers rollen. En genieten.

IJslandse chocola met drop erin.

Filmpjes als deze.

Naar bed gaan als de avond voor de meeste mensen nog moet beginnen. Extra lang slapen.