Het nachtelijk halfrond9.10.2016

O en vanavond jongens, meisjes. Vanavond komt die documentaire die ik tolkte in Noord-Noorwegen op televisie! 23:45, NPO3 - en vanaf morgen hier online.

Terug bij af, maar eigenlijk helemaal niet19.8.2016

Het ging snel, de afgelopen maanden.

Ik
snoozede vaak te lang,
nam soms gewoon een trein later,
stond nooit meer een uur voor ik weg moest naast m'n bed,
wilde 's avonds alleen maar alleen zijn,
zag bijna niemand,
kwam bijna nergens,
huilde bijna dagelijks op kantoor (op de wc)
en vond het allemaal goed maar tegelijkertijd ook helemaal niet,
dus ik
draaide de knop om,
verhuisde,
verminderde stomme contacten,
spaarde energie voor leuke dingen en leuke mensen,
ging zelfs weer op reis,
lach weer,
schrijf weer,
deel weer,
huil niet meer elke dag
en ondertussen zelfs niet meer elke week (behalve als ik Love is in the air kijk).

Maar eigenlijk ben ik terug bij af nu, want dat werk wat ik kreeg en een poosje later nog steeds had - dat heb ik over 2 weken niet meer. Mijn contract wordt niet verlengd, werd me verteld.

Oke,
zei ik en er werd gedubbelcheckt of ik het wel goed verstaan had. Ik zei nog eens oké. Want het is oké, het kan alleen maar beter worden. Het was zo moeilijk, zo zwaar, zo slopend. Ik stopte al mijn energie (en nog meer) in iets waaruit ik bijna niks terug kreeg, behalve gezeik en gezwijg en gestress. De avond voor mijn gesprek zei ik dat ik hoopte dat ze gewoon maar vertelden dat ze me niet meer willen, zodat ik de knoop niet door hoefde te hakken (en niet compleet met lege handen sta). Dat zeiden ze. Ik ging naar huis en at taart om het te vieren.

Maar nu downloadde ik de UWV-app, vroeg ik WW aan en deed ik 3+ uur over een sollicitatie en is het allemaal opeens wel heel erg echt - en eng. Maar, het kan alleen maar beter worden - toch?

2 maanden later25.4.2016

Het gaat zijn gangetje nu, geloof ik.
Ik verhuisde naar een echt eigen kamer waar ik zo lang mag blijven als ik wil en ik heb nog altijd (hetzelfde) werk. Meestal gaan de dagen (nog altijd) snel en meestal heb ik 's avonds en in het weekend genoeg puf om iets leuks te doen. Dus ja, het hoorde bij die eerste weken, denk ik.

Laten we hopen dat dit bij die eerste echte werkweken hoort25.2.2016

Het is koud en ik krijg het niet warm ook al kan de verwarming niet hoger en het volle pak yoghurt in mijn koelkast is al drie dagen over datum (maar smaakt gelukkig nog prima). Ik eet koekjes als avondeten, kan niet beginnen aan een reep chocolade zonder hem meteen compleet op te eten (en de volgende dag gewoon weer een nieuwe te kopen), mijn afwas staat er al dagen en mijn tandenborstel ertussen, want ik poets mijn tanden in de keuken en kook toch niet dus dat maakt niet veel uit. Ik huil ook niet, dus ik vind niet dat ik mag zeggen dat het niet zo goed gaat.

Soms klik ik rechtsboven in mijn computerscherm op de datum, 2016 is het, 27 word ik en iedereen woont samen en gaat trouwen en is zwanger en godzijdank heb ik een vaste baan en een loon wat uit 4 cijfers bestaat en dus geld voor postzegels en treinkaartjes en fatsoenlijke kadootjes (ipv een reep chocola als "proficiat, je bent een van mijn lievelings maar sorry, ik kan niet echt iets voor je kopen"), maar ik weet niet of ik volgende maand die baan nog heb en waar ik over twee maanden woon en wie de eerstvolgende is die ik kus en wat ik met Pasen ga doen of in de zomer of in de herfst als ik eigenlijk een fijne grote reis wil maken maar niet alleen.

's Ochtends blijf ik in bed liggen tot ik echt op moet staan omdat ik anders geen kleren aan kan doen en een boterham met vlokken eten en mijn tanden poetsen en snel deo en de trein halen. En mijn bed opmaken, dat doe ik godzijdank nog wel elke dag.

Dan wandel ik,
schrijf ik,
maak foto's van mijn voeten en bloemetjes die er op sommige plekken al zijn,
ontdek ik de wondere wereld van de Skype-smileys,
schrijf ik meer,
wandel ik weer terug naar het station
en terug naar huis
en terug naar de chaos.

Zo graag als ik eigenlijk thuis ben, zo graag ben ik nu weg. Ik snap het niet en ik wil het niet, maar het gaat maar door en door en door en ik FaceTime China (dat kan!) en elke ochtend staat er x bovenaan in mijn Whatsapp en ik verheug me op dingen, maar ik verheug me vooral op de dag dat ik mezelf gewoon weer leuk vind en niet slaap tot ik op móet en naar bed ga zodra ik thuis kom.

Nu en straks en morgen en later3.11.2015

Vanochtend stond er nog twee dagen per week KANTOOR in mijn agenda, met een roze streep eronder. Die heb ik vanavond allemaal doorgekrast en nu zijn mijn enige plannen voor de rest van de maand brood bakken en naar Amsterdam gaan en samen eten en fika en frietjes eten en een vliegtuig naar Stockholm om mijn lievelingsband te zien.

Er is geen geld meer en
ik schreef vandaag mijn laatste tips, morgen hoeft het niet meer en volgende week ook niet.

Natuurlijk was het te mooi om te denken dat alles wel meteen goed zou komen, natuurlijk doet het dat niet, natuurlijk moet ik eerst nog meer sollicitatiebrieven schrijven en natuurlijk kan ik gewoon weer op een doordeweekse avond laat naar bed en geen wekker zetten, want morgenvroeg hoef ik niet om half acht op de fiets te zitten om een bomvolle trein richting Amstel te halen en over te stappen op de metro en de hele dag te typen typen typen. Natuurlijk niet.

En natuurlijk weet ik dat alles goed komt, dat doet het altijd, maar natuurlijk nu nog niet ook al noemde ik Utrecht al een paar keer thuis, maar dat is het natuurlijk nog niet. Natuurlijk weet ik nog niet wat thuis is, natuurlijk huil ik nog bijna elke dag maar natuurlijk niet meer écht elke dag en natuurlijk smsen we nog en als ik kon zou ik nu terug naar Oslo verhuizen ja, natuurlijk.

Maar nu is stom en straks vast iets beter en morgen en later wordt gewoon oké,
vind ik. Toch? Ja, natuurlijk.

Bergen, bubbels en brood met kaas en paprika en komkommer en tomaat 17.3.2015

Het is begin maart en ik word wakker van fluitende vogels en de zon die langzaam door het gehaakte gordijntje wat voor het raam naast mijn bed hangt naar binnen gluurt. Ik hoor geen tram en geen schreeuwende kindjes op het schoolplein, ik hoef geen froyo te verkopen en er zijn geen irritante huisgenoten in de buurt. Wel hoor ik geren en gelach in de gang boven de mijne, een skateboard wat van de ene naar de andere kamer rolt en spetters in een douche of twee, drie.

Bijna acht jaar geleden verhuisde ik naar Noorwegen. 17 was ik, net klaar met de middelbare school en niet op heel veel plekken geweest. Ik dacht veel te weten, maar dat viel eigenlijk wel mee. Op de boot van Hirtshals naar Bergen zag ik voor het eerste latte art in papa's cappuccino en toen we van Bergen naar Stavanger reden zag ik voor het eerst fjorden. Ik weet niet meer wat ik daar precies van vond, maar ik weet nog heel goed hoe moeilijk en fijn en fantastisch mijn 9 maanden in Noorwegen waren. Ik woonde in een bubbel met 97 andere leerlingen, allemaal van mijn leeftijd en allemaal bezig met dingen die ze het leukst vonden. Surfen, schrijven, fotograferen, huizen ontwerpen, muffins bakken, muziek maken. Toen we op 11 mei 2008 nog één keer met z'n allen ons schoollied zongen, ik iedereen nog even knuffelde en toen weer bij papa en mama in de auto stapte om dit keer naar Kristiansand te rijden en vanuit daar de boot naar Kiel te nemen en weer in Nederland te wonen en nooit meer zo fijn 9 maanden lang met allemaal leuke mensen waarmee ik niet per se zoveel gemeen had maar nu in elk geval één fantastisch ding, kon ik alleen maar huilen. Huilen van geluk, vooral.

Maar toen was het 2 maart 2015 en na drie uren bergen en sneeuw en fjorden vanuit de trein, stapte ik gewoon zo'n folkehøgskole-bubbel binnen. Heel bewust, van buitenaf, maar toch naar binnen.



De gangen zijn lang, elke deur beplakt met een tekening (of twee) die moet laten zien wie er woont en op ongeveer de helft hangen ook lintjes met uitspraken als "hunk van het jaar", "mooiste dialect van het jaar" en "pechvogel van het jaar". Er is veel hout, er staan veel planten, veel gitaren en skateboards en snowboards en ski's en schaatsen, iedereen heeft minstens drie paar jassen en nog veel meer mutsen en petten en de jongens lopen in korte broek omdat het echt heel warm is binnen.

Om kwart voor 8 wordt er ontbeten, om half 9 liggen de telefoons in een kastje buiten de deur waar dan de ochtendbijeenkomst plaatsvindt en de namen worden omgeroepen. Iedereen is er. Er wordt weer verzameld, iedereen lacht en kletst en luistert, om 11 uur is er lunch en dan pakt de helft backpacks in, met helm en stokken en tent eraan, zelf winddichte jacks aan en de meest fancy langlauflatten-én-ski's-én-snowboard-in-één in de hand. Klaar voor een paar dagen in de bergen, terwijl de andere helft dichter bij huis blijft en snowboardt en skiet en jogaat en muffins bakt. Om kwart over 3 is de helft weer terug en wordt er middag gegeten, om vervolgens te zingen en gitaar te spelen en nog meer te kletsen en te luisteren en te leren en om half 8 nog eens brood te eten.

Ik interview en maak foto's en observeer, en typ 's avonds in mijn bed tot midden in de nacht alles uit. Twee dagen lang draai ik mee in de bubbel. De eerste avond moet ik huilen van geluk; de bubbel bestaat nog, ook al is het niet de mijne. De tweede avond omdat ik zo blij ben dat folkehøgskole bestaat en dat wij als buitenlanders mee mogen doen, als we willen. En nu, telkens als ik (nog) meer tevreden raak over mijn reportage (!), ben ik blij en trots en altijd ook nog even traantjes weg aan het pinken. Omdat ik twee prachtmensen mocht volgen die serieus alles uit hun jaar halen, omdat folkehøgskole bestaat, omdat ik het zelf mee heb mogen maken en omdat ik er nog over mag schrijven ook. En omdat reportages maken het leukste is wat er is.

Vooral als het gaat over over mensen die dromen uit laten komen.

2014, januari februari maart april mei juni

Sommige dingen waren niet leuk dit jaar, natuurlijk waren er dingen niet leuk. Ik heb gehuild en meer chocola gegeten dan me lief is, vriendinnen verloren en motivatie en vertrouwen verloren, mezelf (soms) verloren en ik voelde me eenzamer dan ooit, maar dat is niet erg. Want er waren ook mooie dingen, mooie mensen, mooie dagen. Een paar lievelings, van de eerste helft van het jaar (die over het algemeen wel gewoon heel fijn en mooi en goed was, zoals je ook hier kunt zien):

- Op de dag voor mijn laatste examen ooit - het moeilijkste examen ooit ook, het examen wat ik al twee keer niet gehaald had en deze keer móest halen - nam ik de eerste trein naar Gent en kletste, lachte, wandelde en at en dacht geen seconde aan bijwoordelijke bepalingen of voegwoorden van doel of omstandigheid of verhouding. Ik was plots rustiger dan ooit, genoot van de zon en de mooie kleuren van de huizen en de confetti die plots voor onze voeten op straat lag en vond alles - zelfs het nog één keer doorlezen van mijn samenvatting in de trein naar Brussel - plots helemaal leuk.

- Mijn kaartje voor Eurosonic had ik verkocht, maar toch was ik vijf hele dagen in Groningen. Het waren vijf dagen vol fijne mensen, fijne winkels, fijne cafeetjes en fijne muziek, met als hoogtepunt de dag dat ik onverwacht allemaal bekenden tegenkwam en met een mix van mensen bandjes keek en iedereen kletste en lachte.

- In februari en maart schreef ik vooral mijn scriptie, maar op de eerste echt zonnige dag van het jaar nam ik vrij en reed door tunnels en over heuvels naar Maastricht. We aten vlaai aan de Maas, friet aan de Maas, renden over bruggen en zaten midden op het plein nadat we met spiegels licht hadden weerkaatst en met ons hoofd tussen de papieren bloemen dansten. Het was plots lente.

- Na een pauze van bijna twee jaar gaf ik weer Noors les en na de laatste van het seizoen, op de Noorse nationale wafeldag (dus ik was een goede juf en had wafels gebakken), kreeg ik de fijnste woorden en de mooiste tulpen.

- En toen at ik ijs aan de Maas en vloog naar Korea.

- Op de eerste zondag in april, mijn eerste zondag in Korea, nam ik samen met een Koreaanse Erasmus-vriendin de bus van Suwon naar Seoul. Over het algemeen was alles niet zo anders dan in Nederland, maar zo'n volle bus als deze zou bij ons nooit de weg op zijn gemogen. In Seoul was het net zo druk. Flat naast flat naast flat en jongen met bril naast jongen met bril naast jongen met bril en sowieso v-e-e-l mensen, maar plots liepen we na berg op, onder kersenbloesembomen door, toren op en rond en af, weer naar beneden, verder naar beneden en nog verder, naar de Cheonggyecheon-rivier. Er waren nog altijd wolkenkrabbers en veel mensen, maar er was ook water en blauwe lucht en live muziek en we konden kletsen op een bankje zonder te moeten schreeuwen en daar en toen werd ik verliefd op Korea. Of in elk geval verliefd op Seoul.

- Een paar dagen later was ik in Busan, de tweede stad van Korea en nog altijd een met meer dan 4 miljoen mensen. Ondanks de wolkenkrabbers op het strand was het fijn met frisse lucht en zee en meeuwen en toen ik het bos-achtige paadje verderop besloot te volgen kon ik mijn geluk niet meer op. In de miljoenenstad bleek een 4 kilometer lang bospad pal naast de zee te lopen, met het drukke leven slechts enkele meters de andere kant op, maar met meeuwengekwetter in plaats van herrie.

- Terug in Seoul wandelde ik een rondje door 'mural village' Ihwadong, een wijk waar geen enkele muur of baksteen onbeschilderd is en in de lucht en boven de stad en boven de huizen kunstinstallaties zweven. Het is tevens de eerste wijk waar ik plots zomaar uit het niks midden op straat stond te huilen, omdat ik het zo mooi vond (en vind) dat zo'n wijk bestaat, dat er kindjes zijn die daar opgroeien en dat ik en zoveel meer toeristen er gewoon rond mogen lopen. Bla bla.

- In Seoul woonde ik in Hongdae en dat staat gelijk aan veel avonturen, leerde ik. Zo stond ik 's middags midden op straat te huilen (zie vorige punt); 's avonds wandelde ik op blote voeten over een glazen plaat met de grootste speelgoedverzameling die ik ooit zag eronder, op weg naar een kamertje vol instrumenten, een tv en boek vol karaokehits. Anderhalf uur lang zong (oké, schreeuwde) ik de longen uit m'n lijf en alsof dat nog niet genoeg plezier opleverde dronken we daarna cocktails uit plastic zakjes in een cafeetje in de vorm van een robot (!).

- Het was mijn laatste avond in Korea en ik was natuurlijk in Hongdae, in Seoul. Mijn nieuwste hostelmattie had ook nog niet gegeten en lachte bovendien leuk, dus ik nam hem mee op sleeptouw en een klein uur later was onze gigantische wafel-vol-gekleurde-spikkels (met de hilarische naam 'big one') op en speelde het bandje Gangnam Style en konden wij dus plots ook een Koreaans liedje "meezingen". We dansten en lachten en liepen hand in hand terug naar het hostel en ik wilde niet slapen want ik wilde nog helemaal niet weg, dus hij bleef met me wakker.

- Op moederdag nam ik pauze van mijn scriptie, reed met papa en mama naar Zuid-Limburg, had sinds dagen weer schoenen aan in plaats van enkel sloffen (of slippers) en genoot van de groene heuvels en de koeien en de frisse lucht.

- Eind mei was mijn scriptie plots af, voor de deadline nog zelfs, dus ik treinde rustig via Antwerpen naar Brussel en leverde hem in, om vervolgens door te gaan naar Gent en een "feestje voor onbekenden". Iedereen was zo onbekend dat er nauwelijks gekletst werd en we besloten dus maar te gaan. Thuis waren we alleen nog niet, want de friettent onderweg was aantrekkelijker dan een bed en de vloer was lentewarm en we hadden meer dan genoeg om over te kletsen. Uiteindelijk sliep ik zelfs helemaal niet, want precies die nacht vroeg mijn allerleukste Tindermatch me mee uit.

- Het was een voetbalzomer en nadat ik Nederland-Spanje thuis met papa op de bank keek en wist dat ik de derde kwalificatiewedstrijd in een vliegtuig zou zitten, moest en zou ik nummer twee op groot scherm zien. Dus ik treinde naar Nijmegen en samen met een Noorse vriendin die vreesde "dit nooit zo boeiend te kunnen vinden als Noren die langlaufen" stond ik een aantal uur later te juichen. Zij het allerhardst.

- Papa en mama fietsten deze zomer door Nederland, van Den Helder terug naar huis. Mijn laatste dagen in Nederland waren zij in Etten-Leur, dus ik treinde die kant op en sliep ook in een tuinhuisje tussen kippen en prachtige planten, waar de zon 's ochtends vroeg al door kieren op mijn gezicht viel en we Mens, Erger Je Niet'en tot we ons kapot ergerden.

- Op 23 juni verdedigde ik mijn scriptie en kletste daarna met ongeveer al mijn favoriete Belgen en dronk Chimay Bleuekes, terwijl naast me geld achter oren vandaan kwam en alle kaartentrucs onverklaarbaar waren. Ik werd naar het vliegveld gebracht, checkte in en ging door de security en vloog en toen precies daar verhuisde ik dus naar Oslo.

- Een van de eerste dagen in Oslo dronken we geen wijn in zijn tuin, maar wandelden door de botanische tuin zoals ik al eerder vertelde. De planten in de enorme kassen waren prachtig en de vlinders in de vlindertuin misschien nog wel mooier, maar we sloegen alles over en dronken liever koffie en kletsten meer en wandelden door de hele stad om op de hoek bij de speeltuin, tegenover het balkon met in de WK-tijd een oranje vlag en heuse knuffel-leeuw, Doei en Misschien wel tot snel, of niet? - Ja, tot snel, te zeggen.

En toen werd het juli, maar dat komt later. Applaus voor wie dit (zelfs maar half) las,
2014 begon gewoon heel fijn.

Van die dagen15.12.2014

Het gaat niet zo goed de laatste tijd. Of eigenlijk gaat het juist beter de laatste tijd en heb ik het zoveel fijner nu sinds ik terug ben in Oslo dan ervoor, maar dat zijn alleen de secondes dat ik vrij ben. Mijn werk is namelijk langzaam killing me en ik geef het eindelijk toe. Het is kut, het is tijdverspilling. En ook, zoals de 25+'ers onder jullie met diploma van een studie "die wel leuk was maar eigenlijk niet nuttig" vast begrijpen: het is een baan. Het is geld. Het is overleven.

Maar moet ik zo overleven dan, wachtend op klanten terwijl ik naar buiten staar en de hele wereld aan me voorbij zie gaan? Ik heb een bachelor Scandinavistiek / linguïstiek die ik afsloot met een 8,5 voor mijn scriptie en 9 voor mijn mondeling Noors. Ik publiceerde in een tijdschrift voor ik überhaupt aan mijn master journalistiek begon en ook die rondde ik succesvol af, met o.a. een 10 (oké, een 19 in Vlaamse termen) voor mijn stage. - Een half jaar nadat ik die scriptie inleverde verkoop ik yoghurtijs. Of eigenlijk lees ik vooral boeken of tijdschriften waarin ik graag mijn eigen woorden zou zien staan. Soms schrijf ik brieven of halve columns, maar meestal voel ik me zo mislukt dat ik naar buiten staar en me nog stommer voel.

De boeken die ik lees (voor wie Noors kan, allemaal aanraders: Heidi Furre - 'Parissyndromet', Linn Strømsborg - 'Furuset', Cecilie Aurstad - 'Bare Ukedager', Ola Innset - 'Lisboa') zijn geschreven door mensen die niet (veel) ouder zijn dan ik en mijn oud-klasgenoten werken plots echt als freelance journalist (die daadwerkelijk opdrachten krijgt) of journalist met contract zelfs, in uitgeverijen, als leraar op echte scholen, als beëdigd vertaler, bij de meest hilarische nieuwswebsite/app (waar ik wel een ereplekje kreeg, zo lief) en ga zo maar door. Soms zelfs zonder die kutscriptie geschreven te hebben, zonder al hun opdrachten vóór (of in elk geval óp) de deadline ingeleverd te hebben en (heel) soms zelfs nog altijd vol spel- en grammaticafouten.

HOE DAN? WAAROM DAN?*

Ik wil (ook) schrijven, ik wil kinderboeken vertalen, ik wil naar Spitsbergen en daar de allercoolste (ha) reportage over maken, ik wil mijn Seoul-verhalen publiceren, ik wil een boek schrijven, ik wil Nederlands geven en Noors geven, ik wil fotograferen, ik wil tekenen, ik wil films ondertitelen, ik wil onderzoeken waarom dialecten in Noorwegen wel werken en in Nederland niet, ik wil de allertofste Oslo-reisgids schrijven en een (Noorstalige) Nederland-gids. Ik wil nog wel meer, maar niks liever dan geld verdienen met iets waarvan ik écht geniet. Froyo is lekker hoor, maar hallo.


* Sorry, dat is mijn "ik wil ooooooook"-jaloerse ik, over het algemeen ben ik heel trots en blij enzo, op alles en iedereen. En ik weet dat mensen het menen als ze schrijven dat mijn columns de allerleukste zijn en dat ik mijn reisdagboeken uit zou moeten geven ("omdat er nergens leukere tips te vinden zijn"), maar hoe dan? Waar dan? Geef me een baan / heel toffe freelance-opdracht dan?

Pauze26.10.2014

Voor de tweede avond op rij ben ik alleen thuis en misschien is dat wel fijn na wederom een hele dag werken, maar ik heb het idee dat ik non-stop afgezonderd tussen vier muren zit terwijl iedereen en alles daarbuiten leeft. En dat ik stilsta.

Het voordeel van huisgenoten is dat ze je onbewust dwingen sociaal te zijn of in elk geval geen complete avond op je luie gat te zitten. Ik zie dat ze er zijn geweest, overdag. De vaatwasser is klaar en op de wekelijkse schoonmaaklijst is de naam van deze week afgevinkt (maar het ruikt niet echt naar bloemetjes). Ik douche, ik huil vaak automatisch in de douche en ik doe een dansje omdat ik anders nooit meer dansjes doe. Ik ruim de vaatwasser leeg, was de restjes op het aanrecht af, ruim alles op en hang een schone handdoek neer, zodat ik ook mijn spoor heb achtergelaten.

Ik slaap, word wakker, eet ontbijt, ga weer werken, eet en bankhang en ga weer slapen. Dagen kunnen nog zo lang zijn na half 8, maar de laatste tijd verdwijnen ze in sluimerstand zodra ik de deur van de yoghurtijsbar achter me dichtdoe. Het vuilnis weggooi. Uitklok op de wc, altijd op de wc. De tram neem. Eet. Uitzendinggemist kijk. Slaap. Soms schrijf ik een brief of een artikel, soms Skype ik een beetje. Heel soms doe ik iets echt gezelligs met andere mensen, maar over het algemeen ben ik alleen en is het eerstvolgende gezellige op een paar dagen afstand. Dat is oké, maar bij elke wens die ik mag doen wens ik dat vrienden maken een beetje makkelijker gaat zijn.

Maar ik ben blij en gelukkig en trots op mezelf. Blij dat ik werk heb, gelukkig met in Oslo zijn en wonen en proberen een fijn leven te hebben, trots dat ik het überhaupt probeer en heel erg trots op het feit dat ik werk heb. En dat ik me niet achter de vaatwasser in een restaurant hoef te verstoppen of pakjes bij elkaar moet verzamelen in een magazijn, zoals de meeste buitenlandse werknemers hier (zelfs als ze Noors kunnen!) moeten doen. Ik denk dat het wel goed komt.

Ik denk dat ik even pauze moet nemen van mijn altijd best sociale leven. Even een stap terug doen, even niet "minstens één leuk iets per dag doen", maar één leuk ding per week en dan twee en drie en zo verder. Even stil blijven staan, mezelf even tijd gunnen, eventjes pauze.

Even hopen dat het dan wel komt.

(Maar ik las dat je je doelen neer moet schrijven om ze te bereiken, dus bij deze:
1. Een groter sociaal netwerk.
2. Mijn Noors meer als mij laten klinken en niet als een sprekend woordenboek.
3. Leuker, uitdagender, beter betaald werk vinden. Mét collega's.)

Go go go! (Onee, even pauze.)