Å, Norge6.10.2016

Het gaat altijd een beetje hetzelfde. Opeens is de dag er, neem ik de trein naar Schiphol, stap het vliegtuig in en luister fijne liedjes of lees een tijdschrift en dan opeens zijn er bergen en sneeuw en ruik ik de frisse lucht al ook al kan dat nog helemaal niet. Ik huil altijd zodra ik Noorwegen zie, meestal ook in de trein naar de stad en sowieso als ik Oslo S uitstap, op Jernbanetorget sta en de trams zie en Karl Johan en de tijger.

Å, hjem! denk ik dan. Thuis.



Een paar weken geleden at ik friet op een bankje in Utrecht. "Ik vertaal soms," vertelde ik de jongen die naast me zat. "Uit het Noors. Nee hoor, dat is niet zo moeilijk. Ja, Deens en Zweeds begrijp ik ook, dat is een beetje zoals Nederlands en Vlaams. Ja hoor, jij kan het ook leren" en vervolgens kreeg ik complimentjes over hoe knap dat wel niet is. "Is je Noors dan zo goed als je Engels? Beter?" en op complimentjes die dan volgen weet ik nog altijd niet hoe ik moet reageren.

Ik was 17 toen ik naar Noorwegen verhuisde, nu ben ik 27. Soms denk ik Noors, gewoon omdat het zo normaal is geworden dat ik het logisch vind. Soms praat ik hardop Noors en kijk in de spiegel, terwijl ik niks snap van het feit dat die woorden echt uit mijn mond komen, en dat het nog klopt en ik mezelf begrijp ook. Het is bizar, leven in twee talen, maar het is ook zo mooi.

Al die extra krantenartikelen,
die extra tv-programma's,
die series en films,
die mensen om online te volgen,
die fantastische blogs
en boeken,
die artiesten,
die politici
en die koning met z'n prachtwoorden en tranen.

Zoveel extra fijns dat ik zo graag zou delen, waarover ik wil kletsen met mijn lievelingsmensen en waar ik zo graag grapjes over zou horen als ik in de rij voor de kassa sta.

Afgelopen zaterdag zat ik in de Jeruzalemkerk in Amsterdam, waar een van mijn favoriete Noren speelde. Het was zo mooi, hij speelde een Noors liedje ook en telde soms en to tre fire en zei tusen hjertelig takk en ik kreeg kippenvel en slikte tranen weg en toen hij House by the sea zong lukte het me net niet niet te huilen, maar dat is oké. Opeens waren er zoveel mensen die ik graag bij me had gehad, zoveel mensen met wie ik altijd Moddi luisterde en meezong en speelde en terwijl zij allemaal minstens 1298 km verderop waren keek ik wel om me heen en zag andere fijne mensen. Nederlandse vrienden en vriendinnen, die ik nooit (bewust) aan Moddi geïntroduceerd heb en waarvan ik niet eens wist dat ze zouden gaan, maar ze waren er en ze genoten en ik ook.

Vandaag zong ik Den Svenska Björnstammen mee en keek Skam en Line dater Norge en deze geniale reclame daarvoor, en toen werd het allemaal even te veel. Toen besefte ik dat ik weer in die trein naar Schiphol moet, de bergen en sneeuw moet zien, nog een laatste keer naar mijn lievelingscafeetje voor het in december sluit en gewoon, gewoon weer Noorwegen.

Dus toen boekte ik en nu tel ik af.
Å, Norge - jeg kommer hjem.

Vrijdag19.4.2015

's Ochtends huilde ik en huilde ik, belde ik en schreef ik de mail om mijn kamer op te zeggen. Die is nog niet verstuurd, maar als ik dat later vandaag of morgen doe is er nog maar twee (of misschien twee-en-een-halve) maand over van de tijd waarin Oslo mijn Current City is op Facebook.

's Middags werkte ik, lachte ik, kletste ik, knuffelde ik en kreeg ik bezoek. We wandelden en kletsten en het is zo fijn dat mensen snappen dat ik naar huis wil, dat ze bevestigen dat het inderdaad een goed idee is en ook heel normaal dat het eigenlijk zo shit en zo moeilijk is. Dat is zo fijn dat ik er soms ook om kan huilen, maar vrijdagmiddag lachte ik vooral.



's Avonds was dit mijn uitzicht en dit het geluid dat de ruimte vulde. Een liedje over van thuis verhuizen, zoeken naar iets nieuws, dat je de bocht om rijdt en het bekende kleiner wordt en de wereld groter, maar dat je ooit terugkomt want niks is fijner dan thuis zijn.

Vil berre reise, treffe folk som er fri. Finne ei som er mi. Legg alt det der bak meg no og ser Geilotoppen bli til ei rand. Hadde lovd dei at eg skulle bli noko stort. Må holde ord.

Men vesle Geilo eg elskar deg, kanskje mest av alt. Korleis vinden bles over fjorden, korleis folk alltid er beint fram. Og der kor verden reiser seg og himmelen slår rot, der finn eg ro. For ein dag kjem eg tilbake og da skal du vera ny, og eg skal vera fri.

's Avonds huilde ik dus weer een beetje
(en terug in Nederland ga ik iedereen Noors leren, zodat ik gewoon evengoed elke vrijdagavond naar concerten van fijne kleine nieuwe Noorstalige bandjes kan om traantjes weg te pinken).

Van die dingen die helpen20.10.2014

Onbekenden die (terug) glimlachen.

Een 40+ meneer die stiekem een snoepje in z'n mond steekt in de supermarkt, zonder door te hebben dat je het ziet - en dat hij dan "Sorry" zegt wanneer je hem voorbij loopt en glimlacht.

De nieuwste cd van Hello Saferide

en Den Svenska Björnstammen

en First Aid Kit.

Uitzendinggemist(, ook al heet het niet meer zo).

Zelfgemaakte havermoutballetjes, van havermout + poedersuiker + kakao + vloeibare boter (of kokosolie) in een kommetje roeren tot het plakt en dan door de kokossnippers rollen. En genieten.

IJslandse chocola met drop erin.

Filmpjes als deze.

Naar bed gaan als de avond voor de meeste mensen nog moet beginnen. Extra lang slapen.

Herfst14.10.2014

Terwijl de halve wereld langzaam een beetje kouder wordt, wordt Oslo plots snel veel kouder. De mensen dragen al mutsen en wanten en vast ook thermo-ondergoed, maar daar doe ik nog niet aan mee. Ik heb twee weken geleden nog in het park gebarbecued en toen vond ik het stom dat het om 8 uur al begon te schemeren en we het zelfs onder een kleedje met marshmallows op het vuur niet meer uithielden. Nu is het donker als ik klaar ben met werken en meestal kan ik naar mezelf zwaaien in de regenplas terwijl ik wacht op de tram. Het heeft wel iets, maar ja, tja.

Herfst is pas de moeite als je iemand hebt om tegenaan te kruipen, als er mensen mee Uno of Kakkerlakkensalade of zelfs Monopoly willen spelen, als de thee nooit opraakt en er altijd chocola in de koelkast ligt - of je op zijn minst een winkel met Picknick rooibos mango-perzik en Tony's Chocolonely (zeezout, natuurlijk) in de buurt hebt. Herfst voelde nog niet zo herfst, hier in Oslo.

Maar gisteren viel het allemaal wel mee eigenlijk, zelfs al had ik gewoon 9 uur gewerkt en nog geen 25 yoghurtijsjes verkocht. Ik was voor mijn officiële eindtijd klaar, deed mijn sjaal om, polswarmers aan, favoriete herfst-cd aan en wandelde naar de volgende tramhalte, een paar honderd meter verderop, omdat ik 4 minuten wachten niet leuk vind en liever blaadjes in de lucht schop. Soms lukt het me de halve cd te luisteren terwijl ik naar huis wordt gereden, maar over het algemeen speel ik Francis zo'n zes - zeven - acht - negen keer achter elkaar. (Of nog meer.)

Laatst had ik het met iemand over dat gevoel wanneer een onbekende in de buurt van je huis staat, of achter je loopt, en misschien wel plots achter je naar binnenkomt, je huis in. Gisteren stond er een meneer op een paar meter van mijn voordeur te roken, hangend tegen de muur en zonder duidelijk doel. Ik dacht aan dat gesprek en bedacht me dat ik het niet eng vond, want waarom zou hij mijn huis binnengaan? Ik ken niet iedereen die in dit gebouw woont en bovendien is er één ding wat ik van mijn jaar in de Brusselse binnenstad heb onthouden: altijd je sleutelbos in de hand, met één sleutel precies zo tussen duim en wijsvinger dat je iemand heel gemeen zou kunnen verwonden. Hoe precies weet ik niet meer, maar het voelt veilig - en natuurlijk bleef de meneer gewoon buiten roken (en anders had hij nooit de kans gekregen binnen te komen, zo snel trok ik de deur achter me dicht). Een envelop viel uit de brievenbus toen ik hem opende, mijn naam in een handschrift wat ik dacht te herkennen voor mijn voeten op de grond. Iets sneller dan normaal rende ik de trap op, de envelop eerder open dan de voordeur. De vlinderzegel die ik zelf ook regelmatig verstuurde in de rechter bovenhoek en drie prachtkaarten op mijn keukentafel. Een stukje Gents bos, een Brusselse straat en twee (lege) theekopjes. Op naar dat volgend kopje thee, groetjes, un abrazo fuerte in kronkelhandschrift op die laatste. Gisteren voelde thuis zo ver weg en tegelijk zo dichtbij.

Huisgenoot liep de keuken binnen en ik glimlachte, liet hem de kaarten zien, schonk rooibosthee in onze grootste mokken, deelde mijn eerste Limited Tony's-reep met hem en glimlachte meer. Want na de helderste herfstdag sloegen de regendruppels plots tegen het raam en ik dronk thee en at chocola - en niet eens alleen. Nu is het dus echt herfst, ook in Oslo.