Herfst21.10.2017

Het is herfst en dat was het wel vaker, maar deze herfst heb ik 20-jarigen gekust en de ene heb ik beloofd om langs te komen, maakt niet uit wanneer of hoe lang en of ik met de trein kom of ga rijden of liften, maar ik heb beloofd om langs te komen. Ik heb gevraagd of ze bij me in bed kropen omdat het koud was of ik alleen, ik heb urenlang met een kat op mijn schoot gezeten omdat dat én warm én gezellig was en ik heb extra biertjes gedronken om maar niet naar huis te hoeven, extra boeken gekocht om maar thuis te kunnen blijven, extra vertalingen aangenomen, extra veel chocola gekocht. Ik heb fantastische brieven ontvangen, heel erg leuke kaartjes ook. Ik heb een bosgroene jas gekocht, zo heet hij, bosgroen, en door het bos gewandeld wat meer oranje en geel was dan groen. Ik heb fantastisch gegeten, ik ben ziek geweest ook, heb met opengesneden uien naast m'n bed geslapen, met paracetamol en met sokken en in m'n onderbroek omdat het soms zo koud zo koud en soms zo warm zo warm was. Ik heb nog geen bloemen gekocht, wel een plant laten sterven en ik heb nog geen warme chocomel gedronken maar wel veel cappuccino. Ik heb fijne films gezien, ik heb mooie plannen gemaakt en ik mag bijna op zoek naar een nieuwe agenda en zin dat ik heb om die te vullen met plannen. Ik heb vriendinnen die niet terug smsen, vriendinnen die überhaupt niks laten horen tot ik ze een berichtje stuur, fantastische vriendinnen die feestjes voorbereiden en zorgen dat ik nachtenlang niet alleen ben en vriendinnen die geen tijd hebben, wel willen, maar druk en ik vind ze allemaal even fantastisch, maar het mag toch echt wel even

wat minder

herfst
zijn.

Samen, -116.1.2016

Mijn bed is te groot en elke avond praat ik een minuut of vijf tegen mezelf omdat er nog te veel is om te vertellen. Ik heb geen broers of zussen, heb nooit in een studentenhuis met gedeelde woonkamer gewoond en ook geen tweede thuis gevonden in een café of clubhuis, maar opeens is fijn een avond schrijven of film kijken of knippen en plakken of gewoon eens om half 9 in bed kruipen niet altijd meer genoeg. En het bed is altijd koud.

Ik heb weken niet gehuild. Mijn agenda staat tegenwoordig weer fijn vol en avondjes voor mezelf moet ik in mijn hoofd reserveren. Ik huilde een paar weken niet, niet als ik alleen was althans. Ik huilde toen ik op één dag afscheid moest nemen voor drie vrienden die elk naar een andere uithoek aan de andere kant van de wereld vertrokken, voor minstens een half jaar. Ik huilde toen ik doei moest zeggen na een zevende knuffel op het vliegveld en twee dagen vol geklets en gelach. En ik huilde gisteravond toen ik alleen op de bank zat, zomaar opeens, geen idee waarom.

Mijn agenda staat de komende weken enkel vol met heel erg leuke dingen, maar mijn bed is nog altijd te groot en ik heb nog altijd te veel te vertellen. Ik slaap en schrijf en eet en werk en lach en ga door, maar als ik mocht kiezen was het iets meer samen en iets minder alleen.

(Maarja)

Pauze26.10.2014

Voor de tweede avond op rij ben ik alleen thuis en misschien is dat wel fijn na wederom een hele dag werken, maar ik heb het idee dat ik non-stop afgezonderd tussen vier muren zit terwijl iedereen en alles daarbuiten leeft. En dat ik stilsta.

Het voordeel van huisgenoten is dat ze je onbewust dwingen sociaal te zijn of in elk geval geen complete avond op je luie gat te zitten. Ik zie dat ze er zijn geweest, overdag. De vaatwasser is klaar en op de wekelijkse schoonmaaklijst is de naam van deze week afgevinkt (maar het ruikt niet echt naar bloemetjes). Ik douche, ik huil vaak automatisch in de douche en ik doe een dansje omdat ik anders nooit meer dansjes doe. Ik ruim de vaatwasser leeg, was de restjes op het aanrecht af, ruim alles op en hang een schone handdoek neer, zodat ik ook mijn spoor heb achtergelaten.

Ik slaap, word wakker, eet ontbijt, ga weer werken, eet en bankhang en ga weer slapen. Dagen kunnen nog zo lang zijn na half 8, maar de laatste tijd verdwijnen ze in sluimerstand zodra ik de deur van de yoghurtijsbar achter me dichtdoe. Het vuilnis weggooi. Uitklok op de wc, altijd op de wc. De tram neem. Eet. Uitzendinggemist kijk. Slaap. Soms schrijf ik een brief of een artikel, soms Skype ik een beetje. Heel soms doe ik iets echt gezelligs met andere mensen, maar over het algemeen ben ik alleen en is het eerstvolgende gezellige op een paar dagen afstand. Dat is oké, maar bij elke wens die ik mag doen wens ik dat vrienden maken een beetje makkelijker gaat zijn.

Maar ik ben blij en gelukkig en trots op mezelf. Blij dat ik werk heb, gelukkig met in Oslo zijn en wonen en proberen een fijn leven te hebben, trots dat ik het überhaupt probeer en heel erg trots op het feit dat ik werk heb. En dat ik me niet achter de vaatwasser in een restaurant hoef te verstoppen of pakjes bij elkaar moet verzamelen in een magazijn, zoals de meeste buitenlandse werknemers hier (zelfs als ze Noors kunnen!) moeten doen. Ik denk dat het wel goed komt.

Ik denk dat ik even pauze moet nemen van mijn altijd best sociale leven. Even een stap terug doen, even niet "minstens één leuk iets per dag doen", maar één leuk ding per week en dan twee en drie en zo verder. Even stil blijven staan, mezelf even tijd gunnen, eventjes pauze.

Even hopen dat het dan wel komt.

(Maar ik las dat je je doelen neer moet schrijven om ze te bereiken, dus bij deze:
1. Een groter sociaal netwerk.
2. Mijn Noors meer als mij laten klinken en niet als een sprekend woordenboek.
3. Leuker, uitdagender, beter betaald werk vinden. Mét collega's.)

Go go go! (Onee, even pauze.)