Ping pong4.5.2015

Het is zaterdagavond en ik wandel richting bushalte. Voorbij tulpen die in mijn ogen niet meer verkocht kunnen worden, voorbij bloeiende bomen, voorbij voetballende jongetjes en een lege minigolfbaan, voorbij een jongen en meisje die hand in hand lopen en net niet kussen en mijn hand gaat mijn jaszak in - vist m'n telefoon eruit - ik kijk op het schermpje - 0 berichten - zet 4G heel even aan - nog altijd 0 berichten - open zijn bericht - "03:35 gelezen" - het staat er echt - en zestien uur later nog altijd geen antwoord.

Twee weken geleden zei ik mijn kamer op, boekte een enkeltje Amsterdam en Tinder-matchte met een jongen die door Oslo reed. Bam.

In de bus word ik verwelkomd met een knuffel van een van de fijnste Noorse meisjes, die kletst en lacht en ervoor zorgt dat ik niet elke vijf seconden mijn telefoon check. Van de bushalte wandelen we van de stad weg, richting grote huizen en een geel huis waar een tafel met beerpong-glazen opgesteld staat, waar wodka-shots wachten voor diegenen die een vriend(in) mee hebben genomen, waar vrienden van vrienden van vrienden zijn en iedereen kletst en lacht en een plastic zak met eigen bier of cider of wijn heeft. Waar dansmuziek speelt, maar nauwelijks gedanst wordt omdat we te druk zijn met ping pong, kletsen, lachen, popcorn eten, Noorse Nibbits van onze vingers eten.

Er is een jongen met een bijna net zo'n gekke r als ik. Hij lacht en ik lach en
"Waar kom je eigenlijk vandaan?"
- "Uit [vergeten], net buiten Stavanger"
"Ah, ik woonde in Stavanger! En volgende week ga ik voor het eerst in vijf jaar eindelijk terug!"
- "Wat leuk! Ga je iets speciaals doen daar?"

En ik kon alleen maar glimlachen en grijnzen en nog eens mijn telefoon checken en niks, maar Hanne trok me nog eens over de streep, zei dat ik het gewoon maar moest zeggen, dus ik zei het. "Ik ga langs bij m'n Tinder-match." - Toen grijnsden we alle drie, hij en ik high fiveden, we namen de bus terug, ik liep voorbij de tulpen die nog altijd buiten stonden (ook al was de winkel ondertussen gesloten), checkte m'n telefoon nog eens, niks, ging slapen en sliep en sliep en sliep en werd wakker van mijn stapel boeken die omviel omdat de telefoon bovenop trilde.

Bam.

Op z'n pootjes13.2.2015

Het is zaterdagavond en ik ben op het verjaardagsfeestje van een vriendin die ik eigenlijk geen vriendin meer noemde, want zo'n benaming verdien je niet als je maar één keer tijd hebt voor iemand in de acht maanden die je nu bij elkaar in de stad woont en bovendien nooit antwoordt op smsjes of Facebook-berichten, vind ik. Ik heb veel getwijfeld, maar ging toch. Er is gruwelijk lekkere pindakaas-chocoladetaart, er zijn gezellige mensen en er is natuurlijk dat gesprek wat ik liever niet wil voeren.

"En, hoe is het met jou dan?"
- "Goed hoor en met jou?"
" Ja, ook. Werk je veel?"
- "Ja, best wel. En verder doe ik vooral veel journalistiekdingen weet je wel, niet veel meer."

En we praten over het dieptepunt van de yoghurtijsbranche in de winter en haar school en stage en waar ik nu woon enzo, terwijl ik me bedenk dat ik heus wel meer heb gedaan en doe, maar dat ik eigenlijk vooral geen zin heb om dat met iemand te delen die zeven maanden lang niks van zich laat horen. (Maar de taart is zo lekker en verder is het zo gezellig, dus ik blijf.)

De fijne dingen?

Een paar weken geleden besloot ik dat dit het jaar moet zijn waarin ik dingen voor elkaar krijg, waarin dingen logisch worden en waarin alles - of: veel - dus op z'n pootjes terecht komt. Nu is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, vooral met wensen als 1) een leuke en uitdagende baan, 2) een artikel publiceren, 3) een grote Noors-Nederlands vertaling maken, 4) weten of ik in Oslo wil blijven of niet, MAAR ik begon met (kleine(re)) maanddoelen en stop nooit meer.


^
Ik kocht een bureau (en schreef nu al bijna meer artikelen dan heel vorig jaar bij elkaar).

Ik deed dingen voor de eerste keer, zoals het alleen in elkaar zetten van een ingewikkeld IKEA-meubel^, koekjes zonder suiker + melk + boter + ei bakken en eitjes pocheren.

Ik publiceerde een klein artikel in een clubblad waarbij ik sinds januari redacteur ben en sinds februari ben ik ook eindredacteur voor deze fijne website.


^
Ik kocht bloemen voor mezelf, twee keer al.

Ik verstuurde sollicitatiemails en pitches en kreeg positieve reacties en ben door naar ronde twee van een (zomer)baantje wat ik echt heel graag wil, dus hopelijk ga ik mijn "ontslag kunnen nemen bij de yoghurtijswinkel"-doel van februari binnenkort af kunnen vinken. Duimen mag.

+ Naast dat ik meer schreef dan vorig jaar, ontmoette ik ook al meer leuke nieuwe mensen en was ik meer sociaal én meer productief dan in elk geval mijn Oslo-maanden vorig jaar. En het is nog bijna lente ook - daarover schreef ik voor Nadelunch en het is echt waar hoor, maar ik moet eerst nog even brood bakken, kardemombroodjes maken, snowboarden, minder door m'n wekker heen slapen, interviewen en een vertaling maken voor ik een lentemaandlijstje schrijven mag.

Het is zo slecht nog niet, dat 2015. En fijne, kleine, uitvoerbare-maar-toch-ook-ietwat-uitdagende maanddoelen is bij deze mijn tip van het jaar voor jullie. Alsjeblieft, graag gedaan.

Hij en ik en misschien weer een klein beetje19.1.2015

Het is bijna half 3 's nachts, 's zaterdags heel laat of misschien eerder 's zondags heel vroeg. Ik ben op een feestje met kutmuziek en probeer leuk te zijn en mee te dansen, maar m'n zolen zijn zo plakkerig dat ik m'n voeten niet van de vloer krijg en ik vind het niet erg. Ik vind het vooral een heel mooi excuus om mijn jas te pakken en gewoon de nachtbus te halen. In m'n eentje, want de rest wil nog niet weg. Prima.

Ik wandel richting bus. Langs de weg, langs tientallen geparkeerde auto's, langs het metrostation en de bibliotheek, de glasbakken en de tramhalte waar ik ooit wachtte op de laatste tram die al weg bleek te zijn. Altijd weer ben ik verbaasd over hoe vredig en stil Oslo 's nachts is. Dat ik niet bang ben in het donker, helemaal niet bang.

20 minuten voor de bus komt sta ik op hem te wachten.
En voor de bus komt, komt hij.

'Hoi'.
- 'Hoi' en dat ik er leuk uitzie ook al ziet hij alleen m'n schoenen en panty en jas en sjaal waarvan hij vast nog wel weet dat het mijn lievelings is. Z'n haar is korter en z'n baard langer en z'n glimlach echter dan ik hem de laatste jaren heb gezien, dus een 'Jij ook' is meer dan op z'n plaats. Toen knuffelden we, eindelijk.

7 uur later ben ik thuis - veel later dan mijn vrienden die bleven dansen, blijkt later.

We namen dezelfde bus, maar ik stapte twee haltes later uit dan gepland. Ik zag zijn vrienden, die ooit ook mijn vrienden waren. Hij haalde water voor me omdat hij gewoon wist dat ik water wilde, ik versloeg hem voor het eerst met Mario Kart en kon niet stoppen met glimlachen omdat ik eindelijk weer naast een van mijn lievelingspersonen op de bank zat en hij ook glimlachte en ook niet wilde zoenen, maar het ook allemaal heel fijn vond. Toen de zon opkwam wandelden we door het park waar we een paar maanden terug nog schreeuwden, ik kreeg een knuffel en een 'Doei' en een paar minuten later een :)-smsje.

:)