Thuis26.10.2015

Thuis is
in je onderbroek rondrennen
popcorn eten op de bank, uit de zak, op woensdagavond
internet dat snel genoeg is om te FaceTimen
met losse handen fietsen
een boterham met gekleurde hagelslag als ontbijt
korting op je treinkaartjes
bekenden tegenkomen
kunnen slapen wanneer je wil
alleen kunnen zijn
fijne mensen op fietsafstand
in slaap vallen en wakker worden naast je lievelingspersoon
de supermarkt uit je hoofd kennen
barista's die weten wat je hebben wil
iemand die je 's nachts naar je toe komt (als het moet)
een bos waar geen weggetje je vreemd is
de hond uitlaten
niet hoeven koken
urenlang (de tijd hebben om te) koken
lekker in je vel zitten
een volle agenda
keiharde scheetjes op de wc
met de deur open plassen
niet bang zijn
je knuffel
een volle koelkast
al je lievelingseten kunnen kopen
(kunnen) kletsen
weten hoe je moet fietsen / wandelen / rijden
huilen van geluk
jezelf zijn
(etc)

Maar is dan pas dit alles bij elkaar thuis of toch ook al slechts maar een beetje?

Fernweh8.10.2015

Utrecht moet het mooiste en fijnste en leukste zijn, "de beste stad om in te wonen in Nederland" zegt iedereen en ik ben hier nu al 1,5 week en zie man buns en Fjällräven-tassen en broeken met hoog water, net als in Oslo, maar waar zijn de bergen? Waar zijn de mensen die trots zijn op hun dialect? Waar zijn de trams en de nachtbussen? Waar is al dat leuks?

De grap is dat het enige geld dat ik momenteel verdien komt uit het typen van stukjes over leuke evenementen in (de regio) Utrecht, maar ik kom nergens. Ik heb het gevoel gek aangekeken te worden omdat ik naar de stad wandel, naar de supermarkt wandel, door het park wandel, overal wandel en fietsen niet leuk vind. Fietsen soms eng vind, zelfs. Ik mag 100% Nederlands zijn; in Utrecht voel ik me een gigantische buitenlander wanneer ik fiets. Ik voel me niet thuis, ik voel me niet veilig en hoewel mijn agenda zich langzaam vult met leuks (waar ik tegen die tijd hopelijk wel geld voor heb) en ik Utrecht oprecht leuk vind, voel ik me verloren en verdwaald en alleen.

Nu kan ik natuurlijk opsommen wat ik allemaal mis en normaal zou ik dat doen, maar nu doe ik het niet. Ik kijk vooruit, ik wil gek worden op Utrecht en ik wil dat Utrecht gek wordt op mij. Daar is vast meer dan anderhalve week voor nodig. Dus: mocht het na anderhalve maand nog net zo zijn, dan krijgen jullie een lijstje. Want hei Oslo, I think we're meant to be.

Takk for meg22.6.2015

Een maandag, een dinsdag, een halve woensdag, misschien nog wat noten scheppen, maar waarschijnlijk geen schepsnoep meer. Eén postzegel nog, een kledingkast en wat schoenen in te pakken, twee badkamerkastjes en keukenkastjes leeg te maken, een diepvries en een koelkast uitzoeken. Nog een keer naar de stad wandelen, bitterballen eten bij Café Amsterdam, een stadsfiets pakken en hopen dat de remmen het doen, nog heel veel Noors kletsen, mensen zien, kletsen, lachen, knuffelen en dan over twee dagen en een uur en een minuut de sleutel aan mijn huisbaas geven, backpack op m'n rug misschien rugzak op m'n buik (ik hoop het niet) en koffer in de hand. Een te dure lunch, een enkeltje vliegveld en een enkeltje Amsterdam.

Takk for meg,
fine fine fine fine fantastisk fine Oslo.

Hoi Nederland21.04.2015

, bijna.

Maar eerst nog
meer spontane grillavonden in het park
om 11 uur in het licht naar huis wandelen
pastelhuizen
bergen
buitenbios
17. vieren
(en zwaaien naar de koning, hopelijk)
zwemmen in de rivier
zwemmen in het fjord?
naar meer eilanden
Koningsdag met hopelijk een beetje oranje
en een "tompoes" van € 5
feestjes
een ruilmarkt
leren welke planten in het park naast m'n huis te eten zijn
vaak wakker worden van spelende kindjes
een zaterdagfestival
veel schepsnoep scheppen
veel schepnoten scheppen
veel (Flamme-)boeken lezen
veel froyo verkopen
veel afspreken
veel thee drinken
veel park
veel bos
veel frisse lucht
veel genieten

en eerst ook nog eens een mailtje van mijn huisbaas dat hij mijn "Hoi, ik wil graag mijn kamer opzeggen"-mail überhaupt ontvangen heeft.

Vrijdag19.4.2015

's Ochtends huilde ik en huilde ik, belde ik en schreef ik de mail om mijn kamer op te zeggen. Die is nog niet verstuurd, maar als ik dat later vandaag of morgen doe is er nog maar twee (of misschien twee-en-een-halve) maand over van de tijd waarin Oslo mijn Current City is op Facebook.

's Middags werkte ik, lachte ik, kletste ik, knuffelde ik en kreeg ik bezoek. We wandelden en kletsten en het is zo fijn dat mensen snappen dat ik naar huis wil, dat ze bevestigen dat het inderdaad een goed idee is en ook heel normaal dat het eigenlijk zo shit en zo moeilijk is. Dat is zo fijn dat ik er soms ook om kan huilen, maar vrijdagmiddag lachte ik vooral.



's Avonds was dit mijn uitzicht en dit het geluid dat de ruimte vulde. Een liedje over van thuis verhuizen, zoeken naar iets nieuws, dat je de bocht om rijdt en het bekende kleiner wordt en de wereld groter, maar dat je ooit terugkomt want niks is fijner dan thuis zijn.

Vil berre reise, treffe folk som er fri. Finne ei som er mi. Legg alt det der bak meg no og ser Geilotoppen bli til ei rand. Hadde lovd dei at eg skulle bli noko stort. Må holde ord.

Men vesle Geilo eg elskar deg, kanskje mest av alt. Korleis vinden bles over fjorden, korleis folk alltid er beint fram. Og der kor verden reiser seg og himmelen slår rot, der finn eg ro. For ein dag kjem eg tilbake og da skal du vera ny, og eg skal vera fri.

's Avonds huilde ik dus weer een beetje
(en terug in Nederland ga ik iedereen Noors leren, zodat ik gewoon evengoed elke vrijdagavond naar concerten van fijne kleine nieuwe Noorstalige bandjes kan om traantjes weg te pinken).

De Knoop / Tot snel10.4.2015

Toen ik in het vliegtuig stapte met een enkele reis Zaventem-Gardermoen, Brussel-Oslo - nadat ik mijn thesis verdedigde, Chimaykes dronk op het terras zonder eigenlijk echt gegeten te hebben, me langs de bewaking vluchtte omdat ik op Go Pass reisde en geen extra Zaventem-kaartje had gekocht en het boarden zo lang mogelijk uitstelde zodat ik nog even het Nederlandse en het Chileense volkslied kon horen in de sportbar waar de Belgen nog niet zo WK-crazy waren, maar er waren meer Nederlanders die meejuichden en in de lucht hongen toen we ook wedstrijd #3 wonnen - wist ik het al: ooit moet ik beslissen hoelang ik blijf. Of ik blijf. Of ik naar huis ga. Ooit moet ik de knoop doorhakken en ooit moet ik weten wanneer dat moet gebeuren. Er is geen einddatum dit keer; ik kan voor altijd blijven of veel korter dan iedereen verwacht, maar zolang ik niks beslis blijft de last op m'n schouders.

Toen was het januari of februari, of eigenlijk pas echt maart, en toen kon ik weer lachen.
De frambozen zijn ook weer betaalbaar en vanavond komen er twee paar nieuwe Toms naar me toe en daarmee hopelijk ook metzonderjas-temperaturen. Ik ben weer met redelijk plezier thuis en heb weer energie om te lachen naar onbekenden, te kletsen met onbekenden en "fijne dag nog!" te zeggen tegen onbekenden - in de winkel that is. De afgelopen 1,5 maand voelt een beetje weggegooid maar ook heel nuttig, want ik hakte de knoop door, nu kan ik weer genieten en ik schreef erover voor Nadelunch. Dat duurde overigens ook heel lang, maar ja.

. . .
Ik verkoop nog altijd yoghurtijs en woon nog altijd in een blauw huis, in Oslo. Dagen en weken en maanden gaan voorbij, ik lach (veel) vaker dan ik huil en word telkens opnieuw verliefd op de stad. Maar toch moest de knoop eens doorgehakt worden.

Hoewel ik niet gigantisch impulsief ben en zonder twijfel tot die categorie mensen hoor die eerst nadenkt en dan pas doet, boekte ik toch best makkelijk dat enkeltje Oslo. Mijn omgeving reageerde ook niet overdreven verbaasd. Reacties als "Dat had ik wel verwacht ja" en "Yesss, dan kom ik op bezoek!" maakten het misschien makkelijker, maar zeker ook vanzelfsprekender. Alsof het gewoon meant to be was en de hele wereld begreep dat ik ooit een tijdje in Oslo moest wonen. Want ja, ik was al verliefd op Oslo. Ja, ik sprak al prima Noors. En ja, ik had zelfs al vrienden hier wonen. Dat maakte het allemaal makkelijker, maar toch kwam er één onderwerp altijd ter sprake.

"Ik wil kijken of ik echt in Oslo wil wonen," zei ik dan altijd. Daar knikte iedereen altijd op, m-hm, ja, snap ik. Behalve die ene jongen die ik sprak: een Noor die veel gereisd heeft en zelf ook niet helemaal lijkt te weten waar hij nu het liefste is. Ik vertelde niks anders dan anders, maar hij keek me met een scheef gezicht aan. "En wanneer weet je dat dan: of je in Oslo wil wonen?" – Daar had ik geen antwoord op, maar toen begon ik wel te denken.

In januari en februari – toen de dagen nog donker waren, de mensen ongezellig en mijn werk saai – wist ik wel dat Oslo me niet kan geven wat ik graag hebben wil, maar ik gaf het nog niet toe. Afgelopen maand was ik alles behalve gemotiveerd voor mijn eigenlijk best prima (bij)baantje. Naast acht uur werk stopte ik elke vrije seconde in schrijven, vertalen en pitchen en opeens was ik op. Het was genoeg – of eigenlijk al veel te veel. Soms huilde ik in de keuken op mijn werk, soms op de wc, soms in de tram en sowieso elke avond in bed. En toen hakte ik de knoop dus maar door, typte het eerst op Whatsapp, toen ook in mails en zei het toen opeens hardop, maar zachtjes: ik wil niet écht in Oslo wonen.

Nu is het april en als ik me bedenk dat ik hier dan nog ongeveer zo lang ben als sinds het kerst was, is dat nog ver weg en tegelijkertijd al veel te dichtbij. Ik verheug me erop om naar huis te verhuizen, maar zie er tegelijkertijd ook tegenop. Ik weet niet eens precies wat ‘huis’ is, behalve dan dat het in Nederland ligt.

Ik verheug me op korte afstanden, betaalbaar eten, bloemen voor € 2,50 (ipv € 10), dubbelvla en Mona-toetjes, eerlijke mensen, kletsen, taalgrapjes, weekendjes bij papa en mama op bezoek kunnen, weekendjes bij vrienden in andere steden op bezoek kunnen, fietsen, friet, (speciaal)biertjes drinken zonder meteen blut te zijn, het veer over de Maas – ik verheug me zelfs op de wind, het gezeik, de herrie in de stiltecoupé. Ik verheug me op weekendjes en midweken en weken terug naar Oslo gaan en dan alleen de fijne dingen zien, maar ik verheug me het allermeest op Nederlands. Want ik mis mijn taal, mijn manier om dingen te zeggen en vooral mijn droom om gewoon echt alleen mijn brood te verdienen van de journalistiek. En vooral: ik mis het hebben van de kans om die droom waar te maken.

Tegelijkertijd is er geen stad waar ik liever ben dan in Oslo, geen plek waar ik zo sterk het gevoel heb dat ik er hoor en geen plek die zo veilig, zo fijn en zo vrij voelt. Ik wil er niet aan denken dat ik over vier maanden niet meer elke dag houten, pastelkleurige huisjes zal zien, niet meer elke dag Noors zal praten en niet meer naar het fjord of de bergen kan wanneer ik daar zin in heb. Niet meer écht urenlang kan wandelen zonder een mens te zien.

Maar ik ben blij en trots en gelukkig dat ik eerst nog een zomer in Oslo heb. Met yoghurtijsbaantje en blauw huis, met alle voors en tegens en vooral met het vooruitzicht op Nederland. En heel veel schrijven.


* Deze illustratie maakte Floor Rehbach voor het dossier Noord van Allop Magazine, waarbij vijf heel fijne en herkenbare interviews zijn afgenomen genaamd Het Noordelijke Droomoord I-V. Voor wie misschien meer zou willen lezen, enzo.

Oh, Oslo29.3.2015

Er is geen stad waar ik zo gek op ben, geen stad waar ik me zo thuis voel en geen stad waar ik zo graag rondwandel omdat er altijd wel een fijn cafeetje of leuk winkeltje of gewoon lieve leuke knappe grappige mensen zijn. Zeven jaar geleden stond ik tijdens een sneeuwstorm op een dakterras hier met een jongen die ik niet kende en nooit meer sprak, die me een sigaret aanbood en het opvallend vond dat ik bedankte, maar die me ook vertelde over zijn Oslo. "Ooit woon ik hier ook," zei ik toen en zes jaar later stapte ik met een enkele reis op het vliegtuig en de terugreis is nog niet geboekt. Nog niet, want ik ga hem wel boeken en dat is kut en fijn en eng en fantastisch.

Het is me nog niet gelukt om in woorden te vatten waarom ik naar huis verhuis, maar ik ben blij dat Oslo in elk geval nog vier maanden thuis is. Want oh, Oslo.


Oslo, met de rivier waar je helemaal in het noorden in kunt zwemmen, maar die je ook helemaal naar beneden kunt volgen, over bruggetjes en onder bruggetjes door, langs een huis met wolken, langs watervallen, langs rennende mensen, langs mensen die ook op weg zijn naar hun werk.


Oslo, met zijn fjord en eilanden en bomen en meren en bergen en de rivier dus. Zoveel natuur en zoveel frisse lucht en zelfs maandenlang in de stad zijn maar toch ook echt in de natuur.


Oslo, met industrie en grijze flats, maar vooral ook pastelhuizen en houten huizen en een straat die je eigenlijk niet wil beklimmen omdat hij te steil is maar toch ook altijd de moeite waard, want houten pastelhuizen en (meestal) een grumpy kat midden op straat. En dat je op je Kaarten-app ziet dat je midden in de stad bent, maar het niet zo voelt. En twee tellen later weer wel.


Oslo, met meer dan 1000 zeepaardjes verspreid door de stad, die ik nog lang niet allemaal gevonden heb.


Oslo, met winters (en zelfs lentes) vol sneeuw, maar lange zomerdagen die alles doen vergeten wanneer het er om half 1 's nachts uitziet zoals op de foto. En dat de mensen dan lachen en kletsen en altijd buiten en actief lijken te zijn, alles leuk en lief is en je nooit wil slapen.


Oslo, met dit meisje en andere meisjes en jongens die hier wonen écht de moeite waard maken.

En dat ik nu al elke dag huil omdat ik eigenlijk helemaal niet wil verhuizen, maar eigenlijk ook helemaal wel. Maar oh, Oslo, zullen we het nog even gigantisch fijn hebben samen?