Het is herfst en dat was het wel vaker, maar deze herfst heb ik 20-jarigen gekust en de ene heb ik beloofd om langs te komen, maakt niet uit wanneer of hoe lang en of ik met de trein kom of ga rijden of liften, maar ik heb beloofd om langs te komen. Ik heb gevraagd of ze bij me in bed kropen omdat het koud was of ik alleen, ik heb urenlang met een kat op mijn schoot gezeten omdat dat én warm én gezellig was en ik heb extra biertjes gedronken om maar niet naar huis te hoeven, extra boeken gekocht om maar thuis te kunnen blijven, extra vertalingen aangenomen, extra veel chocola gekocht. Ik heb fantastische brieven ontvangen, heel erg leuke kaartjes ook. Ik heb een bosgroene jas gekocht, zo heet hij, bosgroen, en door het bos gewandeld wat meer oranje en geel was dan groen. Ik heb fantastisch gegeten, ik ben ziek geweest ook, heb met opengesneden uien naast m'n bed geslapen, met paracetamol en met sokken en in m'n onderbroek omdat het soms zo koud zo koud en soms zo warm zo warm was. Ik heb nog geen bloemen gekocht, wel een plant laten sterven en ik heb nog geen warme chocomel gedronken maar wel veel cappuccino. Ik heb fijne films gezien, ik heb mooie plannen gemaakt en ik mag bijna op zoek naar een nieuwe agenda en zin dat ik heb om die te vullen met plannen. Ik heb vriendinnen die niet terug smsen, vriendinnen die überhaupt niks laten horen tot ik ze een berichtje stuur, fantastische vriendinnen die feestjes voorbereiden en zorgen dat ik nachtenlang niet alleen ben en vriendinnen die geen tijd hebben, wel willen, maar druk en ik vind ze allemaal even fantastisch, maar het mag toch echt wel even
wat minder
herfst
zijn.
Posts tonen met het label vriendschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vriendschap. Alle posts tonen
Thuis op vakantie
6.7.2015
Twaalf dagen ben ik nu thuis - twaalf dagen nog ook. Ik heb nog maar 1 keer gekookt, 0 keer de was gedaan, 3 keer boodschappen (om iets te eten te hebben in de trein). Ik nam 23 treinen, was in Groningen, Amsterdam, Utrecht, Aalst en Antwerpen, veel in de (schaduw in de) tuin ook en meestal gelukkig, maar soms ook verdrietig en/of onzeker en/of een beetje in de war. Maar ach.
De eerste ochtend ging ik naar mijn lievelingsbos en lievelingsgeitjes, hoi zeggen. Mijn backpack was op het vliegveld in Oslo vergeten dus ik had geen schone kleding, maar wel opeens vier paar Allstars om uit te kiezen (in plaats van dat ene zwarte paar wat ik met me meegenomen had). Het was vroeg, de vogeltjes floten (zoals ze hier altijd doen) en ik kletste met papa en mama, we deelden een laatste stukje Noorse chocola en ik voelde me thuis maar mijn gedachten waren nog altijd Noors en zei 'takk' toen de conducteur later die dag mijn treinkaartje knipte.
Binnen 24 uur nadat ik Schiphol had verlaten was ik terug om mijn Viking - zoals ik hem eigenlijk niet wil noemen, maar iedereen doet het al - te halen. We waren in Groningen en aten heel lekker, hij zei Hoi en Doei doei en mixte Slaap lekker en Smakelijk tot een mooie Smaak lekker. Het was gek om hem daar te hebben, iets minder gek om samen in Amsterdam te zijn. Daar ben ik sowieso toerist en als we Noors praten al helemaal. Dus mochten we op de rondvaartboot, kussen in het Vondelpark, selfies maken voor iAMsterdam en slapen in een te fancy en te duur hotel - vind ik.
En eigenlijk is er niks veranderd thuis.
Behalve dan dat het opeens 20 graden warmer was dan normaal, ik vastplakte aan alles, enkel schuilde in de schaduw en sliep in de hangmat - en geen reet gedaan kreeg. Dus vluchtte ik.
In België zijn lampionnen en lichtjes in het park, gruwelijk betaalbare (speciaal)biertjes en er is Doel. We wandelden door hooivelden en bossen, over dijken, door de zon, stiekem een tuin binnen en een huis, ook al lukte dat nooit. Janneke (van Jip) was er, de potloden uit Brussel waren er en Ine en Christo en Charlotte. Het is fijn met vrienden die je bijna nooit ziet en dat het dan toch goed is. Het is fijn om op treinafstand van die vrienden te zijn, ook al is het twee of drie of vier uur.
Nu zijn er dus nog twaalf dagen over voor ik met een backpack en notitieboek door (een stukje) Europa trein, van het Oosten naar het Noorden en terug naar mijn Viking - en weer terug naar Nederland. Dan zullen we wel zien hoe lang de vakantie nog duurt.
Op z'n pootjes
13.2.2015
Het is zaterdagavond en ik ben op het verjaardagsfeestje van een vriendin die ik eigenlijk geen vriendin meer noemde, want zo'n benaming verdien je niet als je maar één keer tijd hebt voor iemand in de acht maanden die je nu bij elkaar in de stad woont en bovendien nooit antwoordt op smsjes of Facebook-berichten, vind ik. Ik heb veel getwijfeld, maar ging toch. Er is gruwelijk lekkere pindakaas-chocoladetaart, er zijn gezellige mensen en er is natuurlijk dat gesprek wat ik liever niet wil voeren.
"En, hoe is het met jou dan?"
- "Goed hoor en met jou?"
" Ja, ook. Werk je veel?"
- "Ja, best wel. En verder doe ik vooral veel journalistiekdingen weet je wel, niet veel meer."
En we praten over het dieptepunt van de yoghurtijsbranche in de winter en haar school en stage en waar ik nu woon enzo, terwijl ik me bedenk dat ik heus wel meer heb gedaan en doe, maar dat ik eigenlijk vooral geen zin heb om dat met iemand te delen die zeven maanden lang niks van zich laat horen. (Maar de taart is zo lekker en verder is het zo gezellig, dus ik blijf.)
De fijne dingen?
Een paar weken geleden besloot ik dat dit het jaar moet zijn waarin ik dingen voor elkaar krijg, waarin dingen logisch worden en waarin alles - of: veel - dus op z'n pootjes terecht komt. Nu is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, vooral met wensen als 1) een leuke en uitdagende baan, 2) een artikel publiceren, 3) een grote Noors-Nederlands vertaling maken, 4) weten of ik in Oslo wil blijven of niet, MAAR ik begon met (kleine(re)) maanddoelen en stop nooit meer.
^
Ik kocht een bureau (en schreef nu al bijna meer artikelen dan heel vorig jaar bij elkaar).
Ik deed dingen voor de eerste keer, zoals het alleen in elkaar zetten van een ingewikkeld IKEA-meubel^, koekjes zonder suiker + melk + boter + ei bakken en eitjes pocheren.
Ik publiceerde een klein artikel in een clubblad waarbij ik sinds januari redacteur ben en sinds februari ben ik ook eindredacteur voor deze fijne website.
^
Ik kocht bloemen voor mezelf, twee keer al.
Ik verstuurde sollicitatiemails en pitches en kreeg positieve reacties en ben door naar ronde twee van een (zomer)baantje wat ik echt heel graag wil, dus hopelijk ga ik mijn "ontslag kunnen nemen bij de yoghurtijswinkel"-doel van februari binnenkort af kunnen vinken. Duimen mag.
+ Naast dat ik meer schreef dan vorig jaar, ontmoette ik ook al meer leuke nieuwe mensen en was ik meer sociaal én meer productief dan in elk geval mijn Oslo-maanden vorig jaar. En het is nog bijna lente ook - daarover schreef ik voor Nadelunch en het is echt waar hoor, maar ik moet eerst nog even brood bakken, kardemombroodjes maken, snowboarden, minder door m'n wekker heen slapen, interviewen en een vertaling maken voor ik een lentemaandlijstje schrijven mag.
Het is zo slecht nog niet, dat 2015. En fijne, kleine, uitvoerbare-maar-toch-ook-ietwat-uitdagende maanddoelen is bij deze mijn tip van het jaar voor jullie. Alsjeblieft, graag gedaan.
Hij en ik en misschien weer een klein beetje
19.1.2015
Het is bijna half 3 's nachts, 's zaterdags heel laat of misschien eerder 's zondags heel vroeg. Ik ben op een feestje met kutmuziek en probeer leuk te zijn en mee te dansen, maar m'n zolen zijn zo plakkerig dat ik m'n voeten niet van de vloer krijg en ik vind het niet erg. Ik vind het vooral een heel mooi excuus om mijn jas te pakken en gewoon de nachtbus te halen. In m'n eentje, want de rest wil nog niet weg. Prima.
Ik wandel richting bus. Langs de weg, langs tientallen geparkeerde auto's, langs het metrostation en de bibliotheek, de glasbakken en de tramhalte waar ik ooit wachtte op de laatste tram die al weg bleek te zijn. Altijd weer ben ik verbaasd over hoe vredig en stil Oslo 's nachts is. Dat ik niet bang ben in het donker, helemaal niet bang.
20 minuten voor de bus komt sta ik op hem te wachten.
En voor de bus komt, komt hij.
'Hoi'.
- 'Hoi' en dat ik er leuk uitzie ook al ziet hij alleen m'n schoenen en panty en jas en sjaal waarvan hij vast nog wel weet dat het mijn lievelings is. Z'n haar is korter en z'n baard langer en z'n glimlach echter dan ik hem de laatste jaren heb gezien, dus een 'Jij ook' is meer dan op z'n plaats. Toen knuffelden we, eindelijk.
7 uur later ben ik thuis - veel later dan mijn vrienden die bleven dansen, blijkt later.
We namen dezelfde bus, maar ik stapte twee haltes later uit dan gepland. Ik zag zijn vrienden, die ooit ook mijn vrienden waren. Hij haalde water voor me omdat hij gewoon wist dat ik water wilde, ik versloeg hem voor het eerst met Mario Kart en kon niet stoppen met glimlachen omdat ik eindelijk weer naast een van mijn lievelingspersonen op de bank zat en hij ook glimlachte en ook niet wilde zoenen, maar het ook allemaal heel fijn vond. Toen de zon opkwam wandelden we door het park waar we een paar maanden terug nog schreeuwden, ik kreeg een knuffel en een 'Doei' en een paar minuten later een :)-smsje.
:)
2014, juli augustus september oktober november december
Sommige dingen waren niet leuk dit jaar, natuurlijk waren er dingen niet leuk. Ik heb gehuild en meer chocola gegeten dan me lief is, vriendinnen verloren en motivatie en vertrouwen verloren, mezelf (soms) verloren en ik voelde me eenzamer dan ooit, maar dat is niet erg. Want er waren ook mooie dingen, mooie mensen, mooie dagen. Een paar lievelings, van de tweede helft van het jaar:
- Half juli treinden we naar het Noorden en de mooiste luchten en 24/7 daglicht. In tegenstelling tot vorig jaar regende het zelfs geen drup en sprong ik in jurkjes, met blote benen en op Allstars van steen naar steen en langs de zee in de zee over de kronkelweggetjes en van tent naar tent en podium naar boot naar bergtop naar grot en terug. We vlochten bloemenkransen, kletsten met een van de fijnste bekende mannen (Erlend Øye, obviously) en met ijsbeerbier in m'n hand en in m'n haar en Den Svenska Björnstammen in pandatruien en met papieren bos op het podium genoot ik zo enorm. Dat concert (en dat festival) had wel het halve jaar mogen duren.
- Terug in Oslo had ik bezoek uit Nederland en bezoek uit Krokstadelva en we liepen nog altijd in jurkjes en blote benen en het enige wat hielp tegen de hitte was zwemmen in de rivier. Dus dat deden we.
- Ik kreeg nog meer bezoek, nog altijd in hartje zomer. We deden alles wat je moet doen in Noorwegen in de zomer (zwemmen, veel wandelen, veel buiten zijn, grillen) en bezochten zelfs Nasjonalgalleriet, waar we van die typische toeristenkaartjes bekeken waarop het Noorderlicht pronkte. - Ik denk dat ik zo even naar de toeristeninfo ga om te checken wanneer die show begint vanavond, grapte mijn bezoek toen, maar dan zo serieus dat ik eerst een minuut twijfelde of ze het niet echt meende.
- Begin augustus moest ik uit de kamer waarop ik paste en plots stonden mijn orchidee en ik op straat. Of eigenlijk: net niet op straat, want één van de laatste ochtenden kreeg ik een smsje van Oslo's liefste meisje, dat ik zolang het nodig was op haar bank mocht wonen. Ik huilde anderhalf uur aan een stuk en gebruikte minstens de helft om een 'dank je!'-smsje te formuleren, maar was zo blij. En ondanks het feit dat ik niks liever wilde dan een eigen kamer en uitgepakte koffers genoot ik elke seconde in dat gele huis met de mooiste schaduwen en het liefste meisje en de langste ontbijten.
- En toen vond ik nog een eigen paleisje ook, in een blauw huis met gigantisch fijne binnentuin.
- Zelfs mijn huisgenoten leken prima en tijdens één van de laatste zomeravonden zaten we plots (samen met nog meer bezoek!) in het parkje verderop, met de laatste wegwerpbarbecue van de supermarkt en marshmallows, aardbeien en chocola. Het was alleen al bijna oktober en toen de zon al vroeg onder ging verhuisden we naar binnen, naar de keukentafel en naar heel veel Uno.
- In november mocht ik eindelijk Noorwegen uit en dat vierde ik met zes dagen Kopenhagen en Zuid-Zweden. Vooral in de trein van Kopenhagen naar Lund, tussen twee landen en twee etages van de brug in, was ik plots zo gelukkig met vrijheid, lieve mensen en mooie plekken en bla bla.
- Ik was blij om weer in Oslo te zijn, maar het was eenzaam en verdrietig en ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest. Toen was het woensdagochtend, vloog ik bijna voor een week naar huis en stond er voor terugkomst in Oslo nog helemaal niks leuks op de planning. Dus plaatste ik een contactadvertentie, "vrienden gezocht!", en hoewel ik doodsbang was en me ergens schaamde kreeg ik duizend kudo's en leuke reacties (en ontmoette ik ondertussen al enkele meisjes en heb ik denk ik zelfs nieuwe vriendinnen).
- In Nederland was ik het allergelukkigst. Dagenlang gewoon eten, gewoon kletsen, gewoon naar vreemden kunnen glimlachen zonder meteen de dorpsgek te zijn, gewoon gewoon.
- Terug in Oslo vierden ik Sinterklaas met drie andere Nederlanders en onze (Noorse, Amerikaanse, Britse en Deense) vrienden. We hadden pepernoten, kruidnoten, kruidnotenkoekjes, taai taai, strooigoed, speculaas en zelfs jenever, heel veel leuke kadootjes en fijne gesprekken en midden in de nacht renden we hand in hand naar de bus en aten haar chocolade letter op voor we bij mijn halte waren en de geurkaarsjes die ik won met dobbelen deden me nog wekenlang aan de fijnste Oslo-avond so far denken.
- Zelfs kerst vierde ik echt een beetje, dit jaar. Er was een fijn kerstconcert vol lelijk-mooie kersttruien en grapjes en plots zelfs sneeuw (!), ik bakte voor het eerst in mijn leven pepperkaker en at allemaal onvertaalbare gerechten op Kerstavond, terwijl er (ook voor het eerst in mijn leven) een kadootje voor me onder de kerstboom lag en ik de volgende ochtend wakker werd aan de rand van een bos met enkel besneeuwde bomen (en blauwe lucht en zon).
Nu ga ik de keuken afplakken om de rest van de dag oliebollen te bakken en bijna al mijn lievelingsmensen hier over de vloer te krijgen (en hopelijk het fenomeen 'poedersuikersnor' te leren kennen) en in elk geval met twee van hen 2015 te beginnen.
De tweede helft van het jaar bevatte minder fijne verhalen dan de eerste, maar met de helft in de laatste twee maanden durf ik te concluderen dat het de goede kant op gaat. Mijn agenda is niet meer helemaal leeg, ik ken iets meer fijne mensen, heb mijn motivatie en vertrouwen terug, ben weer een beetje verliefd op Oslo en weet zeker dat die stijgende lijn in 2015 gewoon doorloopt. Vind ik.
En ook voor jullie: het allerbeste, leukste en liefste.
♡
2014, januari februari maart april mei juni
Sommige dingen waren niet leuk dit jaar, natuurlijk waren er dingen niet leuk. Ik heb gehuild en meer chocola gegeten dan me lief is, vriendinnen verloren en motivatie en vertrouwen verloren, mezelf (soms) verloren en ik voelde me eenzamer dan ooit, maar dat is niet erg. Want er waren ook mooie dingen, mooie mensen, mooie dagen. Een paar lievelings, van de eerste helft van het jaar (die over het algemeen wel gewoon heel fijn en mooi en goed was, zoals je ook hier kunt zien):
- Op de dag voor mijn laatste examen ooit - het moeilijkste examen ooit ook, het examen wat ik al twee keer niet gehaald had en deze keer móest halen - nam ik de eerste trein naar Gent en kletste, lachte, wandelde en at en dacht geen seconde aan bijwoordelijke bepalingen of voegwoorden van doel of omstandigheid of verhouding. Ik was plots rustiger dan ooit, genoot van de zon en de mooie kleuren van de huizen en de confetti die plots voor onze voeten op straat lag en vond alles - zelfs het nog één keer doorlezen van mijn samenvatting in de trein naar Brussel - plots helemaal leuk.
- Mijn kaartje voor Eurosonic had ik verkocht, maar toch was ik vijf hele dagen in Groningen. Het waren vijf dagen vol fijne mensen, fijne winkels, fijne cafeetjes en fijne muziek, met als hoogtepunt de dag dat ik onverwacht allemaal bekenden tegenkwam en met een mix van mensen bandjes keek en iedereen kletste en lachte.
- In februari en maart schreef ik vooral mijn scriptie, maar op de eerste echt zonnige dag van het jaar nam ik vrij en reed door tunnels en over heuvels naar Maastricht. We aten vlaai aan de Maas, friet aan de Maas, renden over bruggen en zaten midden op het plein nadat we met spiegels licht hadden weerkaatst en met ons hoofd tussen de papieren bloemen dansten. Het was plots lente.
- Na een pauze van bijna twee jaar gaf ik weer Noors les en na de laatste van het seizoen, op de Noorse nationale wafeldag (dus ik was een goede juf en had wafels gebakken), kreeg ik de fijnste woorden en de mooiste tulpen.
- En toen at ik ijs aan de Maas en vloog naar Korea.
- Op de eerste zondag in april, mijn eerste zondag in Korea, nam ik samen met een Koreaanse Erasmus-vriendin de bus van Suwon naar Seoul. Over het algemeen was alles niet zo anders dan in Nederland, maar zo'n volle bus als deze zou bij ons nooit de weg op zijn gemogen. In Seoul was het net zo druk. Flat naast flat naast flat en jongen met bril naast jongen met bril naast jongen met bril en sowieso v-e-e-l mensen, maar plots liepen we na berg op, onder kersenbloesembomen door, toren op en rond en af, weer naar beneden, verder naar beneden en nog verder, naar de Cheonggyecheon-rivier. Er waren nog altijd wolkenkrabbers en veel mensen, maar er was ook water en blauwe lucht en live muziek en we konden kletsen op een bankje zonder te moeten schreeuwen en daar en toen werd ik verliefd op Korea. Of in elk geval verliefd op Seoul.
- Een paar dagen later was ik in Busan, de tweede stad van Korea en nog altijd een met meer dan 4 miljoen mensen. Ondanks de wolkenkrabbers op het strand was het fijn met frisse lucht en zee en meeuwen en toen ik het bos-achtige paadje verderop besloot te volgen kon ik mijn geluk niet meer op. In de miljoenenstad bleek een 4 kilometer lang bospad pal naast de zee te lopen, met het drukke leven slechts enkele meters de andere kant op, maar met meeuwengekwetter in plaats van herrie.
- Terug in Seoul wandelde ik een rondje door 'mural village' Ihwadong, een wijk waar geen enkele muur of baksteen onbeschilderd is en in de lucht en boven de stad en boven de huizen kunstinstallaties zweven. Het is tevens de eerste wijk waar ik plots zomaar uit het niks midden op straat stond te huilen, omdat ik het zo mooi vond (en vind) dat zo'n wijk bestaat, dat er kindjes zijn die daar opgroeien en dat ik en zoveel meer toeristen er gewoon rond mogen lopen. Bla bla.
- In Seoul woonde ik in Hongdae en dat staat gelijk aan veel avonturen, leerde ik. Zo stond ik 's middags midden op straat te huilen (zie vorige punt); 's avonds wandelde ik op blote voeten over een glazen plaat met de grootste speelgoedverzameling die ik ooit zag eronder, op weg naar een kamertje vol instrumenten, een tv en boek vol karaokehits. Anderhalf uur lang zong (oké, schreeuwde) ik de longen uit m'n lijf en alsof dat nog niet genoeg plezier opleverde dronken we daarna cocktails uit plastic zakjes in een cafeetje in de vorm van een robot (!).
- Het was mijn laatste avond in Korea en ik was natuurlijk in Hongdae, in Seoul. Mijn nieuwste hostelmattie had ook nog niet gegeten en lachte bovendien leuk, dus ik nam hem mee op sleeptouw en een klein uur later was onze gigantische wafel-vol-gekleurde-spikkels (met de hilarische naam 'big one') op en speelde het bandje Gangnam Style en konden wij dus plots ook een Koreaans liedje "meezingen". We dansten en lachten en liepen hand in hand terug naar het hostel en ik wilde niet slapen want ik wilde nog helemaal niet weg, dus hij bleef met me wakker.
- Op moederdag nam ik pauze van mijn scriptie, reed met papa en mama naar Zuid-Limburg, had sinds dagen weer schoenen aan in plaats van enkel sloffen (of slippers) en genoot van de groene heuvels en de koeien en de frisse lucht.
- Eind mei was mijn scriptie plots af, voor de deadline nog zelfs, dus ik treinde rustig via Antwerpen naar Brussel en leverde hem in, om vervolgens door te gaan naar Gent en een "feestje voor onbekenden". Iedereen was zo onbekend dat er nauwelijks gekletst werd en we besloten dus maar te gaan. Thuis waren we alleen nog niet, want de friettent onderweg was aantrekkelijker dan een bed en de vloer was lentewarm en we hadden meer dan genoeg om over te kletsen. Uiteindelijk sliep ik zelfs helemaal niet, want precies die nacht vroeg mijn allerleukste Tindermatch me mee uit.
- Het was een voetbalzomer en nadat ik Nederland-Spanje thuis met papa op de bank keek en wist dat ik de derde kwalificatiewedstrijd in een vliegtuig zou zitten, moest en zou ik nummer twee op groot scherm zien. Dus ik treinde naar Nijmegen en samen met een Noorse vriendin die vreesde "dit nooit zo boeiend te kunnen vinden als Noren die langlaufen" stond ik een aantal uur later te juichen. Zij het allerhardst.
- Papa en mama fietsten deze zomer door Nederland, van Den Helder terug naar huis. Mijn laatste dagen in Nederland waren zij in Etten-Leur, dus ik treinde die kant op en sliep ook in een tuinhuisje tussen kippen en prachtige planten, waar de zon 's ochtends vroeg al door kieren op mijn gezicht viel en we Mens, Erger Je Niet'en tot we ons kapot ergerden.
- Op 23 juni verdedigde ik mijn scriptie en kletste daarna met ongeveer al mijn favoriete Belgen en dronk Chimay Bleuekes, terwijl naast me geld achter oren vandaan kwam en alle kaartentrucs onverklaarbaar waren. Ik werd naar het vliegveld gebracht, checkte in en ging door de security en vloog en toen precies daar verhuisde ik dus naar Oslo.
- Een van de eerste dagen in Oslo dronken we geen wijn in zijn tuin, maar wandelden door de botanische tuin zoals ik al eerder vertelde. De planten in de enorme kassen waren prachtig en de vlinders in de vlindertuin misschien nog wel mooier, maar we sloegen alles over en dronken liever koffie en kletsten meer en wandelden door de hele stad om op de hoek bij de speeltuin, tegenover het balkon met in de WK-tijd een oranje vlag en heuse knuffel-leeuw, Doei en Misschien wel tot snel, of niet? - Ja, tot snel, te zeggen.
En toen werd het juli, maar dat komt later. Applaus voor wie dit (zelfs maar half) las,
2014 begon gewoon heel fijn.
Oslopgesloten
5.11.14
Drie maanden (werkend) in Oslo en geen dag buiten de stadsgrenzen. Gelukkig is er het fjord, het bos, de bergen, de meren, de rivier. Gelukkig is Oslo mooi. Gelukkig verschillen de wijken genoeg om middagjes te kunnen doen alsof je ergens anders ben en gelukkig is er een gratis Ikea-bus die daadwerkelijk met je de stad uitrijdt (zonder dat het je een cent kost). Gelukkig voelt het niet als opgesloten, maar eigenlijk ben ik dat wel een beetje. Opgesloten in Oslo, opgeslokt door Oslo.
Het voordeel: na 92 hele dagen in één en dezelfde stad heb ik ondertussen wel meer dan de helft van de wijken heb gezien en dus overal een beetje herinneringen gekweekt. Hurra.
1. Rodeløkka.
Het is een zaterdagochtend die begint met muesli-ontbijt met heel (!) veel fruit en eindigt met drie kokosbollen in een doosje. Eén gewone, twee met dropsmaak. Ik had haar niet eerder ontmoet, maar we kletsen en lachen en maken grapjes, om na dat kleine uur en grote ontbijt te besluiten nog even door de mooiste tuin te wandelen. Appels aan de bomen en gras tussen onze tenen.
2. Grünerløkka.
Het regent, maar dat maakt niet uit wanneer ik voor het eerst in mijn blauw-met-roze regenlaarzen rondhuppel en ren en dans zonder ook maar één natte teen te krijgen. Ik spring in een plas zoals ik als 5-jarige altijd deed als het regende en vergeet in mijn enthousiasme dat hij die in gewone schoenen naast me loopt niet zo blij wordt van de spetters. Sorry. We drinken thee en warmen op en blazen rookwolkjes van de kou als we weer buiten zijn (en ik spring weer in wat plassen).
3. Gamlebyen.
Ik loop van mijn twintigste hospiteermiddag terug naar de tramhalte, voorbij mooie huizen en mosterdgeel Volkswagen-busje, met een goed gevoel ook wel. (Ik kreeg de kamer niet.)
4. Sagene.
Onder de grootste steen in de tuin achter het (licht)gele hek ligt de sleutel van het huis waar ik geen eigen sleutel van heb, en ook niet echt woon, maar wel "zolang als het nodig is" de bank mijn bank mag noemen. Ik val bijna elke avond in slaap naast de kat des huizes, ontbijt nooit alleen en heb elke avond wel iemand om mee te kletsen of film te kijken op die bank. Zonder het liefste Noorse meisje had ik die maand dat ik geen eigen kamer had al mijn spaargeld er doorheen moeten jassen (ofzo). Zonder haar stelt Oslo sowieso een stuk minder voor.
5. Majorstua.
Toen de grootste spin die ik ooit zag door mijn kamer huppelde smste ik hem meteen, die binnen een seconde reageerde en me geruststelde (voor zover dat ging). Dus we spreken af. We frisbeegolven, ik blijk een natuurtalent en val bovendien in de modder, waardoor de buschauffeur ons niet graag meer heeft en we het Koreaanse restaurant niet binnen durven. Pizza kan wel. We kletsen en lachen en eten onze pizza's pas als ze al afgekoeld zijn en mijn hoofd eindigt op zijn schouder en zijn hand in de mijne en hij neemt de metro en ik de bus en we zien elkaar nooit meer.
6. St. Hanshaugen.
Mooie huizen, mooie winkels, mooie planten, wietplanten in de struiken (en niemand die eraan komt), bergaf op de fiets zodat je niet genoeg versnellingen hebt en barbecueën en Zweedse puzzels oplossen en rondjes door het park lopen omdat we de uitgang niet kunnen vinden.
7. Frogner.
- Stiller dan hier op een doordeweekse avond in de zomer wordt het zeker niet? vraagt vrolijke zij met haar krulletjes die bij me op bezoek is. - Ik denk het niet, nee. Dus we lopen midden op de straat, gaan op het kruispunt zitten en kijken de weg naar beneden af over het fjord, langs de mooiste huizen in pastelkleuren en met torentjes en achter elke deur een binnenplaats verstopt, waarvan ik het merendeel nooit zal zien. Bijna elf uur en het is nog licht. We proosten met flesjes water op de zomer, op Oslo, op elkaar, op het leven.
8. Torshov.
We kopen de laatste barbecue bij onze supermarkt, een party-uitvoering omdat de rest al weken uitverkocht schijnt te zijn. De zomer is plots terug, al zijn wij de enige die nog barbecueën in Torshovparken. We filmen radslagen in slow motion met Huisgenoots nieuwe iPhone, ik ga scheef en hij valt op zijn kont en pas wanneer de zon helemaal weg is, het zelfs onder het dekentje te koud is en onze aardbeien + marshmallows + chocola opgegeten zijn, zeggen we de zomer gedag.
9. Bislett.
Op de hoek bij de speeltuin, tegenover het balkon met in de WK-tijd een oranje vlag en heuse knuffel-leeuw, zeggen we Doei en Misschien wel tot snel, of niet? - Ja, tot snel. Hij lacht en ik ook en terwijl de kindjes om ons heen rennen vergeet ik de rest van de wereld even in de langste / fijnste / gezelligste / meest onverwachte / beste knuffel van de zomer. Van het jaar. Van Oslo.
10. Kampen.
Bezoek brengt me altijd naar stukje Oslo die ik niet eerder zag, zoals Kampen op een zonnige woensdagmiddag die plots verrast werd door stortregen. De houten huisjes bestaan in alle mogelijke kleuren en aangezien zelfs de daken geverfd zijn dacht ik alleen maar: Reykjavík! Reykjavík! Reykjavík! Dat is het niet, maar toch.
11. Bjølsen.
Eén middag in het studentenwijkje, incl. eten en wijn en appelflappen.
12. Tøyen.
In plaats van wijn drinken in zijn tuin wandelen we door de botanische tuin en kletsen alsof we elkaar al jaren kennen, maar het tegendeel is waar. De planten in de enorme kassen zijn prachtig en de vlinders in de vlindertuin misschien nog wel mooier, maar we slaan alles over en drinken liever koffie en kletsen meer en wandelen door de hele stad om op de hoek bij de speeltuin, tegenover het balkon met in de WK-tijd een oranje vlag en heuse knuffel-leeuw zeggen we Doei en Misschien wel tot snel, of niet? - Ja, tot snel.
13. Vika.
- Hier is de catwalk van Oslo, hier gaat het erom hoe je eruit ziet, wordt me verteld. Ik kijk om me heen en lach omdat het ene na het andere meisje halfstruikelend op veel te hoge hakken (en in té korte rokjes) voorbij komt. Eens en waarschijnlijk niet zo vaak meer.
14. Grønland.
Groenland, waar meer kleuren en culturen en talen bij elkaar komen dan in de rest van Oslo bij elkaar. Elke keer als ik de tram naar Brugata neem en de weg oversteek om de Grønland-ghetto in te slenteren voel ik me soortvan thuis. Grønland is alles wat ik soms aan Brussel mis: goedkope groente en fruit, (heerlijk) gek eten, mensen die je aankijken (maar je nooit lastig vallen, het blijft Noorwegen) en de fijnste feestjes en concerten. Åh, Grønland. Grønland kleurt de stad.
15. Ila.
Het beste geheim van Oslo zit op de hoek van Kingos gate, als je het mij vraagt. Hier eet je de beste humus en falafel van de hele stad (ja, beter dan in Grønland) terwijl je denkt in een tienerkamer beland te zijn, met een paar eerste planten, gekleurde lichtjes en ontelbaar veel uitgeknipte stukjes tijdschrift en quotes op de muren. Hier speel ik tafelvoetbal en kom ik elke week terug.
16. Akerbrygge.
- Hier is de verlengde catwalk van Oslo. Hier moet je ook enorm op je uiterlijk letten, vooral als je uit wil gaan of fancy vis wil eten, vervolgt mijn gids zijn verhaal. Ik negeer Akerbrygge altijd, op het uiterste puntje met misschien wel het mooiste stukje stadsstrand en het moderne museum na. Het interessante wat ik hoor is het feit dat de hele straat vloerverwarming heeft (!) en het mooiste wat ik zie een stukje kleurrijke graffiti tussen alle grijze, hoge, spiegelachtige gebouwen. Het beste wat we die middag doen? Akerbrygge weer verlaten.
17. Ekeberg.
Terwijl we hartje zomer in de museumwinkel van Nasjonalgalleriet staan en Noorderlicht-kaarten bekijken vraagt ze me semi-serieus of we die vannacht misschien ook kunnen zien. - Zullen we zo even naar de toeristeninfo gaan om te checken hoe laat de show begint? Ik lach en zeg dat ik haar in elk geval het mooiste uitzicht van Oslo kan laten zien, wat ik zelf ooit op een andere ansichtkaart zag. Maar mijn normaal zo betrouwbare GPS laat me dit keer grandioos in de steek, want op de snelweg kun je niet wandelen en steile bergen klim je niet zomaar op. We lopen achter elkaar langs de snelweg, bijna een uur om een bushalte te vinden die ons toch naar het uitzicht brengt. Utsikten blijkt echter de foute halte, maar gelukkig worden we op tijd gewaarschuwd en zien het dus toch. Het uitzicht. - Maar ik had liever het Noorderlicht gezien, hoor.
18. Fagerborg.
Zeven weken woonde ik in een kamer die niet van mij was, om vervolgens twee weken op een appartementje te passen wat óók niet van mij is, maar wel een beetje zo voelde. Ik huppel in mijn blote kont van de douche naar m'n kleding die op bed liggen en bak eitjes in mijn onderbroek.
Oslo is nog altijd mijn lievelings, maar het is even een beetje te veel. Daarom neem ik over 24 uur een vliegtuig om de komende dagen even niet langer aan Torshov of Bislett of Grünerløkka te denken, maar aan Nørrebro en Vesterbro, aan Køben en Skåne, aan nieuwe plekken nieuwe dingen nieuwe herinneringen. En hopelijk een beetje aan Oslo, zodat ik zin heb om weer terug te gaan.
Mensen zijn zo lief
27.10.2014
Als je niet langer op fiets- of bus- of treinafstand van elkaar woont, is "effe bijkletsen" alles behalve de gewoonste zaak van de wereld. Het moet gepland, er moeten vliegtickets besteld (en evengoed ook vaak nog bus- of treintickets) en dan moet plots overal over gekletst worden en is er nooit genoeg tijd. Gelukkig is er Skype en Facetime en Instagram en Twitter en Facebook en good old sms en is er geen reden om iemand echt écht te moeten missen. Toch ben ik blij dat we ook nog kunnen schrijven en vooral: dat ik vrienden heb die speciaal voor mij gaan zitten, papier erbij pakken en schrijven. Bijkletsen in een envelop, vriendschap in een envelop... Hoe je het ook wil noemen: beter dan dit wordt het met 1062, 1044, 1103 en 787 kilometer afstand niet.
Christo scoorde de mooiste kaartjes en stuurde ze compleet ondergekrabbeld naar mij.
Cleo stuurde me prachtwoorden, grappige kaarten en een zakdoek met zelf geborduurde tekst.
Van Fredrikke kreeg ik A4-vellen vol potloodwoorden en (grappige) stukjes krant.
En Selma stuurde me zelfs het hele sterrenstelsel, confetti en meer fijne, motiverende woorden.
♡ ♡ ♡
Ik bof met mijn vrienden,
mensen zijn zo lief.
Herfst
14.10.2014
Terwijl de halve wereld langzaam een beetje kouder wordt, wordt Oslo plots snel veel kouder. De mensen dragen al mutsen en wanten en vast ook thermo-ondergoed, maar daar doe ik nog niet aan mee. Ik heb twee weken geleden nog in het park gebarbecued en toen vond ik het stom dat het om 8 uur al begon te schemeren en we het zelfs onder een kleedje met marshmallows op het vuur niet meer uithielden. Nu is het donker als ik klaar ben met werken en meestal kan ik naar mezelf zwaaien in de regenplas terwijl ik wacht op de tram. Het heeft wel iets, maar ja, tja.
Herfst is pas de moeite als je iemand hebt om tegenaan te kruipen, als er mensen mee Uno of Kakkerlakkensalade of zelfs Monopoly willen spelen, als de thee nooit opraakt en er altijd chocola in de koelkast ligt - of je op zijn minst een winkel met Picknick rooibos mango-perzik en Tony's Chocolonely (zeezout, natuurlijk) in de buurt hebt. Herfst voelde nog niet zo herfst, hier in Oslo.
Maar gisteren viel het allemaal wel mee eigenlijk, zelfs al had ik gewoon 9 uur gewerkt en nog geen 25 yoghurtijsjes verkocht. Ik was voor mijn officiële eindtijd klaar, deed mijn sjaal om, polswarmers aan, favoriete herfst-cd aan en wandelde naar de volgende tramhalte, een paar honderd meter verderop, omdat ik 4 minuten wachten niet leuk vind en liever blaadjes in de lucht schop. Soms lukt het me de halve cd te luisteren terwijl ik naar huis wordt gereden, maar over het algemeen speel ik Francis zo'n zes - zeven - acht - negen keer achter elkaar. (Of nog meer.)
Laatst had ik het met iemand over dat gevoel wanneer een onbekende in de buurt van je huis staat, of achter je loopt, en misschien wel plots achter je naar binnenkomt, je huis in. Gisteren stond er een meneer op een paar meter van mijn voordeur te roken, hangend tegen de muur en zonder duidelijk doel. Ik dacht aan dat gesprek en bedacht me dat ik het niet eng vond, want waarom zou hij mijn huis binnengaan? Ik ken niet iedereen die in dit gebouw woont en bovendien is er één ding wat ik van mijn jaar in de Brusselse binnenstad heb onthouden: altijd je sleutelbos in de hand, met één sleutel precies zo tussen duim en wijsvinger dat je iemand heel gemeen zou kunnen verwonden. Hoe precies weet ik niet meer, maar het voelt veilig - en natuurlijk bleef de meneer gewoon buiten roken (en anders had hij nooit de kans gekregen binnen te komen, zo snel trok ik de deur achter me dicht). Een envelop viel uit de brievenbus toen ik hem opende, mijn naam in een handschrift wat ik dacht te herkennen voor mijn voeten op de grond. Iets sneller dan normaal rende ik de trap op, de envelop eerder open dan de voordeur. De vlinderzegel die ik zelf ook regelmatig verstuurde in de rechter bovenhoek en drie prachtkaarten op mijn keukentafel. Een stukje Gents bos, een Brusselse straat en twee (lege) theekopjes. Op naar dat volgend kopje thee, groetjes, un abrazo fuerte in kronkelhandschrift op die laatste. Gisteren voelde thuis zo ver weg en tegelijk zo dichtbij.
Huisgenoot liep de keuken binnen en ik glimlachte, liet hem de kaarten zien, schonk rooibosthee in onze grootste mokken, deelde mijn eerste Limited Tony's-reep met hem en glimlachte meer. Want na de helderste herfstdag sloegen de regendruppels plots tegen het raam en ik dronk thee en at chocola - en niet eens alleen. Nu is het dus echt herfst, ook in Oslo.
Abonneren op:
Posts (Atom)