25 en een beetje meer
15.9.2016
Een week ben ik nu 27, best al wat meer dan de 25 toen ik deze blog begon. Ik woon niet meer in Oslo, ik verkoop geen yoghurtijs meer, hij en ik zijn echt helemaal niks meer, hem vind ik helemaal niet leuk meer en bijna 1 jaar na m'n verhuizing ben ik dus echt wel gek op Utrecht.
Maar weet je? Eigenlijk is het meeste nog gewoon hetzelfde.
Ik ben 27 nu en ik ben gewoon nog Marlou. Ik drink gewoon nog hagelslag uit het pak als ik geen chocola in huis heb, ik durf gewoon nog altijd niet alles, ik zet gewoon nog altijd m'n wifi uit en ga ver ver ver wandelen als ik enge appjes of mailtjes verstuur, ik kijk gewoon nog altijd elke dag Spangas, ik heb gewoon nog altijd geen echt fijne fulltime baan, gewoon nog altijd geen echt fijne vriend, gewoon nog altijd geen eigen huis of eigen hond of eigen moestuin (met kippen). En ik word gewoon nog altijd niet gelukkiger dan van fijne mensen, fijne (kleine) details, fijne gesprekken, fijne natuur, fijne plekken fijne woorden en fijn bezig zijn.
Wel weet ik beter wat ik wil dan twee jaar geleden en wil ik meer dingen bereiken. Daarom maakte ik een lijstje van dingen die ik al heel lang wil of te weinig doe. Een lijstje voor als ik 27 ben om het allemaal nog een beetje leuker te maken, maar vooral ook grotendeels hetzelfde te laten.
Terug bij af, maar eigenlijk helemaal niet
19.8.2016
Het ging snel, de afgelopen maanden.
Ik
snoozede vaak te lang,
nam soms gewoon een trein later,
stond nooit meer een uur voor ik weg moest naast m'n bed,
wilde 's avonds alleen maar alleen zijn,
zag bijna niemand,
kwam bijna nergens,
huilde bijna dagelijks op kantoor (op de wc)
en vond het allemaal goed maar tegelijkertijd ook helemaal niet,
dus ik
draaide de knop om,
verhuisde,
verminderde stomme contacten,
spaarde energie voor leuke dingen en leuke mensen,
ging zelfs weer op reis,
lach weer,
schrijf weer,
deel weer,
huil niet meer elke dag
en ondertussen zelfs niet meer elke week (behalve als ik Love is in the air kijk).
Maar eigenlijk ben ik terug bij af nu, want dat werk wat ik kreeg en een poosje later nog steeds had - dat heb ik over 2 weken niet meer. Mijn contract wordt niet verlengd, werd me verteld.
Oke,
zei ik en er werd gedubbelcheckt of ik het wel goed verstaan had. Ik zei nog eens oké. Want het is oké, het kan alleen maar beter worden. Het was zo moeilijk, zo zwaar, zo slopend. Ik stopte al mijn energie (en nog meer) in iets waaruit ik bijna niks terug kreeg, behalve gezeik en gezwijg en gestress. De avond voor mijn gesprek zei ik dat ik hoopte dat ze gewoon maar vertelden dat ze me niet meer willen, zodat ik de knoop niet door hoefde te hakken (en niet compleet met lege handen sta). Dat zeiden ze. Ik ging naar huis en at taart om het te vieren.
Maar nu downloadde ik de UWV-app, vroeg ik WW aan en deed ik 3+ uur over een sollicitatie en is het allemaal opeens wel heel erg echt - en eng. Maar, het kan alleen maar beter worden - toch?
Briefje(s).
Sinds deze maand verstuur ik om de maandag een briefje, een virtuele dosis confetti in je mailbox zegmaar. Een nieuwsbrief, vol alledaags fijns en leuks en lekkers. Vanochtend verstuurde ik nummer twee, maar als je je nu aanmeldt zal ik hem je nog nasturen.
Dit is de link.
:)
2 maanden later
25.4.2016
Het gaat zijn gangetje nu, geloof ik.
Ik verhuisde naar een echt eigen kamer waar ik zo lang mag blijven als ik wil en ik heb nog altijd (hetzelfde) werk. Meestal gaan de dagen (nog altijd) snel en meestal heb ik 's avonds en in het weekend genoeg puf om iets leuks te doen. Dus ja, het hoorde bij die eerste weken, denk ik.
Verlanglijstje
7.3.2016
Morgen is mijn vrjrdg, ook wel halverjaardag, dus ik wil graag:
Een fijn huisje wat niet mijn loon opvreet en waar ik zolang kan blijven als ik wil
Voor altijd naar de tandarts kunnen zonder dat er iets hoeft te gebeuren
Dat er elke avond iemand bij me in bed kruipt en me 's ochtends koffie op bed brengt
Wel in Utrecht wonen en in Amsterdam werken, maar gewoon binnen 10 minuten op m'n werk zijn
- en wel ook evengoed die 40 minuten in de trein hebben om brieven te schrijven
Een paar dagen per week in Oslo wonen ook
Nooit meer door de (stort)regen hoeven fietsen
Nooit meer een lekke band hebben
Enzo.
Kan wel, toch?
Laten we hopen dat dit bij die eerste echte werkweken hoort
25.2.2016
Het is koud en ik krijg het niet warm ook al kan de verwarming niet hoger en het volle pak yoghurt in mijn koelkast is al drie dagen over datum (maar smaakt gelukkig nog prima). Ik eet koekjes als avondeten, kan niet beginnen aan een reep chocolade zonder hem meteen compleet op te eten (en de volgende dag gewoon weer een nieuwe te kopen), mijn afwas staat er al dagen en mijn tandenborstel ertussen, want ik poets mijn tanden in de keuken en kook toch niet dus dat maakt niet veel uit. Ik huil ook niet, dus ik vind niet dat ik mag zeggen dat het niet zo goed gaat.
Soms klik ik rechtsboven in mijn computerscherm op de datum, 2016 is het, 27 word ik en iedereen woont samen en gaat trouwen en is zwanger en godzijdank heb ik een vaste baan en een loon wat uit 4 cijfers bestaat en dus geld voor postzegels en treinkaartjes en fatsoenlijke kadootjes (ipv een reep chocola als "proficiat, je bent een van mijn lievelings maar sorry, ik kan niet echt iets voor je kopen"), maar ik weet niet of ik volgende maand die baan nog heb en waar ik over twee maanden woon en wie de eerstvolgende is die ik kus en wat ik met Pasen ga doen of in de zomer of in de herfst als ik eigenlijk een fijne grote reis wil maken maar niet alleen.
's Ochtends blijf ik in bed liggen tot ik echt op moet staan omdat ik anders geen kleren aan kan doen en een boterham met vlokken eten en mijn tanden poetsen en snel deo en de trein halen. En mijn bed opmaken, dat doe ik godzijdank nog wel elke dag.
Dan wandel ik,
schrijf ik,
maak foto's van mijn voeten en bloemetjes die er op sommige plekken al zijn,
ontdek ik de wondere wereld van de Skype-smileys,
schrijf ik meer,
wandel ik weer terug naar het station
en terug naar huis
en terug naar de chaos.
Zo graag als ik eigenlijk thuis ben, zo graag ben ik nu weg. Ik snap het niet en ik wil het niet, maar het gaat maar door en door en door en ik FaceTime China (dat kan!) en elke ochtend staat er x bovenaan in mijn Whatsapp en ik verheug me op dingen, maar ik verheug me vooral op de dag dat ik mezelf gewoon weer leuk vind en niet slaap tot ik op móet en naar bed ga zodra ik thuis kom.
Het Noorden
6.2.2016
Ik was in Noorwegen en ik tolkte,
wandelde,
en wandelde nog (veel) meer.
En opeens was het dinsdag. Na twee weken Noord-Noorwegen was ik opeens in Oslo, dat was niet het plan en veel te vroeg dacht ik, maar ik was in Oslo. Iedereen die ik wilde zien zag ik, alles wat ik wilde doen deed ik en alles wat ik wilde eten at ik. Ik sliep op mijn oude kamer, wist precies welke tram of bus ik moest nemen en hoe ik moest lopen en eigenlijk was alles als eerst, maar dan fijner. Ik was in paniek en moest huilen, knuffelde mensen tot blauwe plekken aan toe en zag zo gigantisch op tegen woensdag, naar het vliegveld moeten, terug naar Nederland gaan.
Maar toen was het dinsdag, ik wandelde naar Hanne.
Voorbij de school waar ik tijdens een rommelmarkt de helft van mijn (voormalige) interieur verzamelde, over het gras waar ik heb staan springen van blijdschap nadat ik hem voor het eerst weer kuste, langs het park waar ik ging picknicken met een jongen die ik nooit meer zag (met wie ik wel radslagen ging maken), over het stukje stoep waar ik ooit keihard uitgleed, langs de bushalte waar ik de bus vaker miste dan haalde en het stomme heuveltje omhoog wat ik al zo vaak omhoog liep. Ik huilde niet, glimlachte alleen maar en genoot van Oslo, de stilte, de frisse lucht.
Ik huilde ook niet toen ik mijn spullen inpakte, niet toen ik de trap afliep, niet in de tram naar het station of in de trein naar het vliegveld, niet in het vliegtuig. Gewoon: niet. En dat kwam nog wel onverwachter dan de vier dagen Oslo op zich.
Maar oh, wat ben ik blij om deze woorden te typen. Dat het goed is. Het is goed. Nederland is thuis en Oslo is thuis, maar nu weer even niet. Over een paar maanden is alles gewoon hetzelfde. Dan zie ik iedereen en doe alles wat ik wil en is Oslo gewoon een paar dagen thuis. Thuis, maar niet thuis.
Abonneren op:
Posts (Atom)