jouw hand in de mijne en jouw
mond in mijn nek
en een sjaal eromheen de volgende dag
omdat ik me even weer 16 voel
tot ik ga en jij
veel
verder
weg
en we moeten wachten - niemand weet hoe lang - tot
jouw hand in de mijne en jouw
mond in mijn nek
en een sjaal eromheen de volgende dag
omdat ik me even weer 16 voel.
Terugkijken
30.12.2017
Een van de laatste foto's van elke maand, dit jaar:
Het is een mooie samenvatting van hoe ik de eerste maanden hard solliciteerde en werk zocht, meestal in leuke cafeetjes (met Het Huis op foto één als grote favoriet). Toen vond ik werk en zat ik weer 3/4 dagen per week op kantoor, maar ik bleef wandelen, het hele jaar elke dag heel de tijd maar door. Ik ging naar Keulen, schreef brieven, ging op werkreisjes naar o.a. Bulgarije en ik las weer, onderweg en thuis op de bank. Meestal was ik alleen, maar soms ook niet - en nu aan het einde zijn er glimpjes die doen vermoeden dat 2018 beter wordt.
Want nog altijd was er paniek, angst, eenzaamheid en verdriet. De laatste tijd leer ik er mee omgaan en over praten, dat helpt, maar makkelijk was het niet. Is het niet. Wordt het niet.
Er was nog meer trouwens, leuke dingen ook. Misschien schrijf ik er binnenkort nog wel over.
Het is een mooie samenvatting van hoe ik de eerste maanden hard solliciteerde en werk zocht, meestal in leuke cafeetjes (met Het Huis op foto één als grote favoriet). Toen vond ik werk en zat ik weer 3/4 dagen per week op kantoor, maar ik bleef wandelen, het hele jaar elke dag heel de tijd maar door. Ik ging naar Keulen, schreef brieven, ging op werkreisjes naar o.a. Bulgarije en ik las weer, onderweg en thuis op de bank. Meestal was ik alleen, maar soms ook niet - en nu aan het einde zijn er glimpjes die doen vermoeden dat 2018 beter wordt.
Want nog altijd was er paniek, angst, eenzaamheid en verdriet. De laatste tijd leer ik er mee omgaan en over praten, dat helpt, maar makkelijk was het niet. Is het niet. Wordt het niet.
Er was nog meer trouwens, leuke dingen ook. Misschien schrijf ik er binnenkort nog wel over.
Herfst
21.10.2017
Het is herfst en dat was het wel vaker, maar deze herfst heb ik 20-jarigen gekust en de ene heb ik beloofd om langs te komen, maakt niet uit wanneer of hoe lang en of ik met de trein kom of ga rijden of liften, maar ik heb beloofd om langs te komen. Ik heb gevraagd of ze bij me in bed kropen omdat het koud was of ik alleen, ik heb urenlang met een kat op mijn schoot gezeten omdat dat én warm én gezellig was en ik heb extra biertjes gedronken om maar niet naar huis te hoeven, extra boeken gekocht om maar thuis te kunnen blijven, extra vertalingen aangenomen, extra veel chocola gekocht. Ik heb fantastische brieven ontvangen, heel erg leuke kaartjes ook. Ik heb een bosgroene jas gekocht, zo heet hij, bosgroen, en door het bos gewandeld wat meer oranje en geel was dan groen. Ik heb fantastisch gegeten, ik ben ziek geweest ook, heb met opengesneden uien naast m'n bed geslapen, met paracetamol en met sokken en in m'n onderbroek omdat het soms zo koud zo koud en soms zo warm zo warm was. Ik heb nog geen bloemen gekocht, wel een plant laten sterven en ik heb nog geen warme chocomel gedronken maar wel veel cappuccino. Ik heb fijne films gezien, ik heb mooie plannen gemaakt en ik mag bijna op zoek naar een nieuwe agenda en zin dat ik heb om die te vullen met plannen. Ik heb vriendinnen die niet terug smsen, vriendinnen die überhaupt niks laten horen tot ik ze een berichtje stuur, fantastische vriendinnen die feestjes voorbereiden en zorgen dat ik nachtenlang niet alleen ben en vriendinnen die geen tijd hebben, wel willen, maar druk en ik vind ze allemaal even fantastisch, maar het mag toch echt wel even
wat minder
herfst
zijn.
wat minder
herfst
zijn.
Twintig zestien
31.12.2016
Ik probeerde een soort samenvatting te typen, maar eigenlijk was 2016 vooral (geen) werk, angst en twijfel. Ik heb geen zin om er nog over te schrijven, geen zin om een opsomming van de dingen te zien die het extra lastig maakten, maar bijna een nieuw jaar nieuwe uitdagingen nieuwe mogelijkheden. En hopelijk meer van een beetje wat in 2016 was, zoals
door de sneeuw wandelen (in Kopenhagen)
tentoonstellingen waarvan ik dagenlang na-glimlach
mijn woorden gedrukt in print
werkdingen die zo leuk zijn dat ik eigenlijk niet wil stoppen
lekkere koffie(s)
spelletjesmiddagen met fijne mensen
over de Veluwe fietsen
weekendjes België
weekendjes Groningen
verrassingen in de post
fijne woorden, smsjes, gesprekken
urenlang wandelen
uitzichten
nieuwe (zang)stemmen leren en samen zingen
ver weg-vrienden terugzien
over drempels heenstappen (en dus mijn grenzen verleggen).
Veel lachen, veel dromen, veel proberen, veel leren, veel delen, veel genieten.
Gelukkig nieuw jaar.
Het nachtelijk halfrond
9.10.2016
O en vanavond jongens, meisjes. Vanavond komt die documentaire die ik tolkte in Noord-Noorwegen op televisie! 23:45, NPO3 - en vanaf morgen hier online.
Å, Norge
6.10.2016
Het gaat altijd een beetje hetzelfde. Opeens is de dag er, neem ik de trein naar Schiphol, stap het vliegtuig in en luister fijne liedjes of lees een tijdschrift en dan opeens zijn er bergen en sneeuw en ruik ik de frisse lucht al ook al kan dat nog helemaal niet. Ik huil altijd zodra ik Noorwegen zie, meestal ook in de trein naar de stad en sowieso als ik Oslo S uitstap, op Jernbanetorget sta en de trams zie en Karl Johan en de tijger.
Å, hjem! denk ik dan. Thuis.
Een paar weken geleden at ik friet op een bankje in Utrecht. "Ik vertaal soms," vertelde ik de jongen die naast me zat. "Uit het Noors. Nee hoor, dat is niet zo moeilijk. Ja, Deens en Zweeds begrijp ik ook, dat is een beetje zoals Nederlands en Vlaams. Ja hoor, jij kan het ook leren" en vervolgens kreeg ik complimentjes over hoe knap dat wel niet is. "Is je Noors dan zo goed als je Engels? Beter?" en op complimentjes die dan volgen weet ik nog altijd niet hoe ik moet reageren.
Ik was 17 toen ik naar Noorwegen verhuisde, nu ben ik 27. Soms denk ik Noors, gewoon omdat het zo normaal is geworden dat ik het logisch vind. Soms praat ik hardop Noors en kijk in de spiegel, terwijl ik niks snap van het feit dat die woorden echt uit mijn mond komen, en dat het nog klopt en ik mezelf begrijp ook. Het is bizar, leven in twee talen, maar het is ook zo mooi.
Al die extra krantenartikelen,
die extra tv-programma's,
die series en films,
die mensen om online te volgen,
die fantastische blogs
en boeken,
die artiesten,
die politici
en die koning met z'n prachtwoorden en tranen.
Zoveel extra fijns dat ik zo graag zou delen, waarover ik wil kletsen met mijn lievelingsmensen en waar ik zo graag grapjes over zou horen als ik in de rij voor de kassa sta.
Afgelopen zaterdag zat ik in de Jeruzalemkerk in Amsterdam, waar een van mijn favoriete Noren speelde. Het was zo mooi, hij speelde een Noors liedje ook en telde soms en to tre fire en zei tusen hjertelig takk en ik kreeg kippenvel en slikte tranen weg en toen hij House by the sea zong lukte het me net niet niet te huilen, maar dat is oké. Opeens waren er zoveel mensen die ik graag bij me had gehad, zoveel mensen met wie ik altijd Moddi luisterde en meezong en speelde en terwijl zij allemaal minstens 1298 km verderop waren keek ik wel om me heen en zag andere fijne mensen. Nederlandse vrienden en vriendinnen, die ik nooit (bewust) aan Moddi geïntroduceerd heb en waarvan ik niet eens wist dat ze zouden gaan, maar ze waren er en ze genoten en ik ook.
Vandaag zong ik Den Svenska Björnstammen mee en keek Skam en Line dater Norge en deze geniale reclame daarvoor, en toen werd het allemaal even te veel. Toen besefte ik dat ik weer in die trein naar Schiphol moet, de bergen en sneeuw moet zien, nog een laatste keer naar mijn lievelingscafeetje voor het in december sluit en gewoon, gewoon weer Noorwegen.
Dus toen boekte ik en nu tel ik af.
Å, Norge - jeg kommer hjem.
25 en een beetje meer
15.9.2016
Een week ben ik nu 27, best al wat meer dan de 25 toen ik deze blog begon. Ik woon niet meer in Oslo, ik verkoop geen yoghurtijs meer, hij en ik zijn echt helemaal niks meer, hem vind ik helemaal niet leuk meer en bijna 1 jaar na m'n verhuizing ben ik dus echt wel gek op Utrecht.
Maar weet je? Eigenlijk is het meeste nog gewoon hetzelfde.
Ik ben 27 nu en ik ben gewoon nog Marlou. Ik drink gewoon nog hagelslag uit het pak als ik geen chocola in huis heb, ik durf gewoon nog altijd niet alles, ik zet gewoon nog altijd m'n wifi uit en ga ver ver ver wandelen als ik enge appjes of mailtjes verstuur, ik kijk gewoon nog altijd elke dag Spangas, ik heb gewoon nog altijd geen echt fijne fulltime baan, gewoon nog altijd geen echt fijne vriend, gewoon nog altijd geen eigen huis of eigen hond of eigen moestuin (met kippen). En ik word gewoon nog altijd niet gelukkiger dan van fijne mensen, fijne (kleine) details, fijne gesprekken, fijne natuur, fijne plekken fijne woorden en fijn bezig zijn.
Wel weet ik beter wat ik wil dan twee jaar geleden en wil ik meer dingen bereiken. Daarom maakte ik een lijstje van dingen die ik al heel lang wil of te weinig doe. Een lijstje voor als ik 27 ben om het allemaal nog een beetje leuker te maken, maar vooral ook grotendeels hetzelfde te laten.
Terug bij af, maar eigenlijk helemaal niet
19.8.2016
Het ging snel, de afgelopen maanden.
Ik
snoozede vaak te lang,
nam soms gewoon een trein later,
stond nooit meer een uur voor ik weg moest naast m'n bed,
wilde 's avonds alleen maar alleen zijn,
zag bijna niemand,
kwam bijna nergens,
huilde bijna dagelijks op kantoor (op de wc)
en vond het allemaal goed maar tegelijkertijd ook helemaal niet,
dus ik
draaide de knop om,
verhuisde,
verminderde stomme contacten,
spaarde energie voor leuke dingen en leuke mensen,
ging zelfs weer op reis,
lach weer,
schrijf weer,
deel weer,
huil niet meer elke dag
en ondertussen zelfs niet meer elke week (behalve als ik Love is in the air kijk).
Maar eigenlijk ben ik terug bij af nu, want dat werk wat ik kreeg en een poosje later nog steeds had - dat heb ik over 2 weken niet meer. Mijn contract wordt niet verlengd, werd me verteld.
Oke,
zei ik en er werd gedubbelcheckt of ik het wel goed verstaan had. Ik zei nog eens oké. Want het is oké, het kan alleen maar beter worden. Het was zo moeilijk, zo zwaar, zo slopend. Ik stopte al mijn energie (en nog meer) in iets waaruit ik bijna niks terug kreeg, behalve gezeik en gezwijg en gestress. De avond voor mijn gesprek zei ik dat ik hoopte dat ze gewoon maar vertelden dat ze me niet meer willen, zodat ik de knoop niet door hoefde te hakken (en niet compleet met lege handen sta). Dat zeiden ze. Ik ging naar huis en at taart om het te vieren.
Maar nu downloadde ik de UWV-app, vroeg ik WW aan en deed ik 3+ uur over een sollicitatie en is het allemaal opeens wel heel erg echt - en eng. Maar, het kan alleen maar beter worden - toch?
Briefje(s).
Sinds deze maand verstuur ik om de maandag een briefje, een virtuele dosis confetti in je mailbox zegmaar. Een nieuwsbrief, vol alledaags fijns en leuks en lekkers. Vanochtend verstuurde ik nummer twee, maar als je je nu aanmeldt zal ik hem je nog nasturen.
Dit is de link.
:)
2 maanden later
25.4.2016
Het gaat zijn gangetje nu, geloof ik.
Ik verhuisde naar een echt eigen kamer waar ik zo lang mag blijven als ik wil en ik heb nog altijd (hetzelfde) werk. Meestal gaan de dagen (nog altijd) snel en meestal heb ik 's avonds en in het weekend genoeg puf om iets leuks te doen. Dus ja, het hoorde bij die eerste weken, denk ik.
Verlanglijstje
7.3.2016
Morgen is mijn vrjrdg, ook wel halverjaardag, dus ik wil graag:
Een fijn huisje wat niet mijn loon opvreet en waar ik zolang kan blijven als ik wil
Voor altijd naar de tandarts kunnen zonder dat er iets hoeft te gebeuren
Dat er elke avond iemand bij me in bed kruipt en me 's ochtends koffie op bed brengt
Wel in Utrecht wonen en in Amsterdam werken, maar gewoon binnen 10 minuten op m'n werk zijn
- en wel ook evengoed die 40 minuten in de trein hebben om brieven te schrijven
Een paar dagen per week in Oslo wonen ook
Nooit meer door de (stort)regen hoeven fietsen
Nooit meer een lekke band hebben
Enzo.
Kan wel, toch?
Laten we hopen dat dit bij die eerste echte werkweken hoort
25.2.2016
Het is koud en ik krijg het niet warm ook al kan de verwarming niet hoger en het volle pak yoghurt in mijn koelkast is al drie dagen over datum (maar smaakt gelukkig nog prima). Ik eet koekjes als avondeten, kan niet beginnen aan een reep chocolade zonder hem meteen compleet op te eten (en de volgende dag gewoon weer een nieuwe te kopen), mijn afwas staat er al dagen en mijn tandenborstel ertussen, want ik poets mijn tanden in de keuken en kook toch niet dus dat maakt niet veel uit. Ik huil ook niet, dus ik vind niet dat ik mag zeggen dat het niet zo goed gaat.
Soms klik ik rechtsboven in mijn computerscherm op de datum, 2016 is het, 27 word ik en iedereen woont samen en gaat trouwen en is zwanger en godzijdank heb ik een vaste baan en een loon wat uit 4 cijfers bestaat en dus geld voor postzegels en treinkaartjes en fatsoenlijke kadootjes (ipv een reep chocola als "proficiat, je bent een van mijn lievelings maar sorry, ik kan niet echt iets voor je kopen"), maar ik weet niet of ik volgende maand die baan nog heb en waar ik over twee maanden woon en wie de eerstvolgende is die ik kus en wat ik met Pasen ga doen of in de zomer of in de herfst als ik eigenlijk een fijne grote reis wil maken maar niet alleen.
's Ochtends blijf ik in bed liggen tot ik echt op moet staan omdat ik anders geen kleren aan kan doen en een boterham met vlokken eten en mijn tanden poetsen en snel deo en de trein halen. En mijn bed opmaken, dat doe ik godzijdank nog wel elke dag.
Dan wandel ik,
schrijf ik,
maak foto's van mijn voeten en bloemetjes die er op sommige plekken al zijn,
ontdek ik de wondere wereld van de Skype-smileys,
schrijf ik meer,
wandel ik weer terug naar het station
en terug naar huis
en terug naar de chaos.
Zo graag als ik eigenlijk thuis ben, zo graag ben ik nu weg. Ik snap het niet en ik wil het niet, maar het gaat maar door en door en door en ik FaceTime China (dat kan!) en elke ochtend staat er x bovenaan in mijn Whatsapp en ik verheug me op dingen, maar ik verheug me vooral op de dag dat ik mezelf gewoon weer leuk vind en niet slaap tot ik op móet en naar bed ga zodra ik thuis kom.
Het Noorden
6.2.2016
Ik was in Noorwegen en ik tolkte,
wandelde,
en wandelde nog (veel) meer.
En opeens was het dinsdag. Na twee weken Noord-Noorwegen was ik opeens in Oslo, dat was niet het plan en veel te vroeg dacht ik, maar ik was in Oslo. Iedereen die ik wilde zien zag ik, alles wat ik wilde doen deed ik en alles wat ik wilde eten at ik. Ik sliep op mijn oude kamer, wist precies welke tram of bus ik moest nemen en hoe ik moest lopen en eigenlijk was alles als eerst, maar dan fijner. Ik was in paniek en moest huilen, knuffelde mensen tot blauwe plekken aan toe en zag zo gigantisch op tegen woensdag, naar het vliegveld moeten, terug naar Nederland gaan.
Maar toen was het dinsdag, ik wandelde naar Hanne.
Voorbij de school waar ik tijdens een rommelmarkt de helft van mijn (voormalige) interieur verzamelde, over het gras waar ik heb staan springen van blijdschap nadat ik hem voor het eerst weer kuste, langs het park waar ik ging picknicken met een jongen die ik nooit meer zag (met wie ik wel radslagen ging maken), over het stukje stoep waar ik ooit keihard uitgleed, langs de bushalte waar ik de bus vaker miste dan haalde en het stomme heuveltje omhoog wat ik al zo vaak omhoog liep. Ik huilde niet, glimlachte alleen maar en genoot van Oslo, de stilte, de frisse lucht.
Ik huilde ook niet toen ik mijn spullen inpakte, niet toen ik de trap afliep, niet in de tram naar het station of in de trein naar het vliegveld, niet in het vliegtuig. Gewoon: niet. En dat kwam nog wel onverwachter dan de vier dagen Oslo op zich.
Maar oh, wat ben ik blij om deze woorden te typen. Dat het goed is. Het is goed. Nederland is thuis en Oslo is thuis, maar nu weer even niet. Over een paar maanden is alles gewoon hetzelfde. Dan zie ik iedereen en doe alles wat ik wil en is Oslo gewoon een paar dagen thuis. Thuis, maar niet thuis.
Samen, -1
16.1.2016
Mijn bed is te groot en elke avond praat ik een minuut of vijf tegen mezelf omdat er nog te veel is om te vertellen. Ik heb geen broers of zussen, heb nooit in een studentenhuis met gedeelde woonkamer gewoond en ook geen tweede thuis gevonden in een café of clubhuis, maar opeens is fijn een avond schrijven of film kijken of knippen en plakken of gewoon eens om half 9 in bed kruipen niet altijd meer genoeg. En het bed is altijd koud.
Ik heb weken niet gehuild. Mijn agenda staat tegenwoordig weer fijn vol en avondjes voor mezelf moet ik in mijn hoofd reserveren. Ik huilde een paar weken niet, niet als ik alleen was althans. Ik huilde toen ik op één dag afscheid moest nemen voor drie vrienden die elk naar een andere uithoek aan de andere kant van de wereld vertrokken, voor minstens een half jaar. Ik huilde toen ik doei moest zeggen na een zevende knuffel op het vliegveld en twee dagen vol geklets en gelach. En ik huilde gisteravond toen ik alleen op de bank zat, zomaar opeens, geen idee waarom.
Mijn agenda staat de komende weken enkel vol met heel erg leuke dingen, maar mijn bed is nog altijd te groot en ik heb nog altijd te veel te vertellen. Ik slaap en schrijf en eet en werk en lach en ga door, maar als ik mocht kiezen was het iets meer samen en iets minder alleen.
(Maarja)
Terugkijken
21.12.2015
Zo, net als een jaar geleden: (ongeveer) de laatste foto's van elke maand, van mijn Instagram. Eerst verkocht ik yoghurtijs in Oslo, ik werd verliefd en alles was leuk en toen toch niet. Ik verhuisde terug naar Nederland, naar Utrecht en hoewel het allemaal niet makkelijk is, wordt het wel beter. Beter, fijner, en ga zo door. Ik heb genoten, maar geloof me - ik ga nog veel meer genieten.
En net als een jaar geleden ook, ja: meer woorden volgen nog wel.
Hoera!
7.12.2015
Vorig weekend was ik in Stockholm. Voor het eerst in ruim drie maanden was ik ergens waar alles aan Oslo doet denken. Ergens waar je snoep kunt scheppen in de supermarkt, waar je Noors kunt praten, waar mensen zich niet met elkaar bemoeien, je door de winkelstraat kunt lopen zonder aangesproken te worden door 20+ verkoopmannetjes, waar kou niet vochtig maar gewoon fijn is, waar de huizen pastelkleuren hebben of van hout zijn, waar je niet alleen kaneelbroodjes maar óók kardemomme- en saffraanbroodjes kunt kopen.
Ik dacht dat ik Zweden niet zo fijn vond, maar toen ik na een weekend fijne huisjes, mooie mensen, Scandinavische klanken en een concert van een lievelingsband weer op het vliegveld zat, natuurlijk met (meer dan) een halve kilo schepsnoep, huilde ik alleen maar en vertelde iedereen die het horen wilde dat ik gewoon in Stockholm wilde blijven. Of in elk geval niet terug naar Nederland.
Zondag was stom, maandag was beter en sinds dinsdag is alles opeens best oké.
Nu verheug ik me zelfs om terug te gaan naar Utrecht (na een weekend bos en kadootjes met papa en mama), op morgenvroeg om 6 uur opstaan om te gaan werken (!), op de halve chocolade letter die nog op me wacht en zelfs op best veel dingen vóórdat ik in januari weer naar Scandinavië vlieg. En aangezien dat al drie maanden de dag is waar ik naar aftelde, vind ik dat best goed nieuws.
Hoera!
Nu en straks en morgen en later
3.11.2015
Vanochtend stond er nog twee dagen per week KANTOOR in mijn agenda, met een roze streep eronder. Die heb ik vanavond allemaal doorgekrast en nu zijn mijn enige plannen voor de rest van de maand brood bakken en naar Amsterdam gaan en samen eten en fika en frietjes eten en een vliegtuig naar Stockholm om mijn lievelingsband te zien.
Er is geen geld meer en
ik schreef vandaag mijn laatste tips, morgen hoeft het niet meer en volgende week ook niet.
Natuurlijk was het te mooi om te denken dat alles wel meteen goed zou komen, natuurlijk doet het dat niet, natuurlijk moet ik eerst nog meer sollicitatiebrieven schrijven en natuurlijk kan ik gewoon weer op een doordeweekse avond laat naar bed en geen wekker zetten, want morgenvroeg hoef ik niet om half acht op de fiets te zitten om een bomvolle trein richting Amstel te halen en over te stappen op de metro en de hele dag te typen typen typen. Natuurlijk niet.
En natuurlijk weet ik dat alles goed komt, dat doet het altijd, maar natuurlijk nu nog niet ook al noemde ik Utrecht al een paar keer thuis, maar dat is het natuurlijk nog niet. Natuurlijk weet ik nog niet wat thuis is, natuurlijk huil ik nog bijna elke dag maar natuurlijk niet meer écht elke dag en natuurlijk smsen we nog en als ik kon zou ik nu terug naar Oslo verhuizen ja, natuurlijk.
Maar nu is stom en straks vast iets beter en morgen en later wordt gewoon oké,
vind ik. Toch? Ja, natuurlijk.
Thuis
26.10.2015
Thuis is
in je onderbroek rondrennen
popcorn eten op de bank, uit de zak, op woensdagavond
internet dat snel genoeg is om te FaceTimen
met losse handen fietsen
een boterham met gekleurde hagelslag als ontbijt
korting op je treinkaartjes
bekenden tegenkomen
kunnen slapen wanneer je wil
alleen kunnen zijn
fijne mensen op fietsafstand
in slaap vallen en wakker worden naast je lievelingspersoon
de supermarkt uit je hoofd kennen
barista's die weten wat je hebben wil
iemand die je 's nachts naar je toe komt (als het moet)
een bos waar geen weggetje je vreemd is
de hond uitlaten
niet hoeven koken
urenlang (de tijd hebben om te) koken
lekker in je vel zitten
een volle agenda
keiharde scheetjes op de wc
met de deur open plassen
niet bang zijn
je knuffel
een volle koelkast
al je lievelingseten kunnen kopen
(kunnen) kletsen
weten hoe je moet fietsen / wandelen / rijden
huilen van geluk
jezelf zijn
(etc)
Maar is dan pas dit alles bij elkaar thuis of toch ook al slechts maar een beetje?
De Viking
18.10.2015
Soms wil ik 'Ik mis je' smsen, maar kun je iemand die je dagelijks (een beetje) spreekt wel missen? Iemand met wie je soms nog gewoon 3 uur FaceTimet zonder door te hebben hoe vlug de tijd gaat?
Het is april en op de dag dat ik mijn kamer opzeg en een enkeltje Amsterdam boek ontmoet ik hem.
We kletsen (mid)dagen, avonden, nachten aan een stuk, ik zit 8 uur in de trein zenuwachtig te zijn en die avond vertelt hij iets over pinguïns en kust me dan. Drie dagen kletsen, lachen, eten, dansen, drinken we samen en dan moet ik weer weg, maar twee donderdagen later is hij bij mij en kletsen, lachen, eten, dansen, drinken (en huilen) we meer.
Hij laat me een wc met drumstel zien, onze filmsmaak is zo verschillend dat we maar geen film kijken, we scheppen midden in de nacht snoepjes, maken ijsjes, barbecueën op zijn dakterras, ik val in slaap op zijn dakterras, hij valt in slaap terwijl ik vertaal, we drinken alleen maar rare biertjes (met mooie etiketten), ik neem hem mee naar al mijn lievelingsplekjes, we eten kroketten, hij mist de trein helaas net niet, ik doe zijn was en youtube hoe je boxers en overhemden opvouwt, hij is serieus verbaasd dat ik zijn was heb gedaan en neemt de volgende dag giga (!) zonnebloemen voor me mee, hij doet al zijn lavalampen aan voordat hij naar zijn werk gaat (en ik nog slaap), hij maalt koffiebonen, ik bak broodjes, hij bakt (gruwelijk lekkere) kokostaart, ik stuur hem een schoenendoos vol kadootjes, we FaceTimen met ieder ons stuk taart in elk onze eigen stad op zijn verjaardag en of we nu twee of drie of vier of vijf dagen samen zijn, ik ben hem geen seconde moe.
Toen zagen we elkaar een maand niet.
Een maand en een paar dagen later is het zondag, we eten pizza in het park en moeten dan toch naar binnen omdat er echt te veel meeuwen boven ons cirkelen. Het is niet als eerst, ik ben bang en in de war en erger me opeens aan alles. Ik moet weten of die 1300 kilometer 0 gaat worden of niet en opeens is zijn vastberadenheid weg en is het uit. Ik huil en huil en huil en huil en huil en hij neemt vrij van zijn werk, we gaan naar het strand en gooien confetti in het rond, maken bloemenkransjes en lachen als nooit te voren. De selfie die we dan maken is mijn lievelings van ons samen.
Nu is het net zo lang uit als het officieel aan was, maar in die tussentijd zag ik hem net zo vaak als gedurende die eerste helft. We knuffelen nog gewoon, kletsen nog gewoon, lachen nog gewoon, bouwen nog gewoon tenten van beddenlakens, delen nog gewoon pizza, sturen nog gewoon elke dag onze RfT naar elkaar en bellen als we zenuwachtig of verdrietig of heel blij zijn.
Het is fijn, het is goed zo en eigenlijk kon het niet beter, maar dan nog is dát smsen wel raar, toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)